Ռաբինդրանաթ Թագոր

Վիքիքաղվածք-ից
Ռաբինդրանաթ Թագորը

Ռաբինդրանաթ Թագոր (բենգալերեն՝ রবীন্দ্রনাথ ঠাকুর) (մայիսի 7, 1861 — օգոստոսի 7, 1941), հնդիկ բանաստեղծ և փիլիսոփա։ Նա շահել է գրականության Նոբելյան մրցանակը 1913 թվականին։

Քաղվածքներ[խմբագրել]

  • Իմ երկրի լույսը, իմ երկրի երկինքը կամացուկ ինձ ետ են կանչում[1]։
  • Մարդն ավելի վատ է կենդանուց, երբ նա դառնում է կենդանի[2]։
  • Պաշտիր սերը, եթե մինչև իսկ նա քեզ վիշտ բերի[3]:
  • Հարատև չէ ուրախությունը. ցողի կայլակի պես նա մեռնում է ժպտալով: Իսկ վիշտն ուժեղ է և անդրդվելի[3]:
  • Չպարզված սերը սուրբ է: Փակված սրտի խավարում նա փայլում է պատվական քարի պես: Օրվա տարօրինակ լույսի տակ նա ցավալիորեն աղոտ է, դժգույն[3]:
  • Դու ո՛չ միայն աստծու ստեղծագործությունն ես, ո՛վ կին, այլև տղամարդկանց. այդ նրանք են իրենց հոգու գեղեցկությամբ քեզ միշտ զարդարում: Ոսկե երևակայության մանվածքից բանաստեղծները քեզ համար հյուսվածք են գործում, իսկ նկարիչները միշտ նոր անմահություն են դրոշմում քո դեմքին: Ծովը իր մարգարիտն է տալիս, հանքերը՝ ոսկին, ամռան պարտեզները ծաղկունք են շնորհում, որ զուգեն, զարդարեն քեզ ու դարձնեն ավելի թանկագին: Տղամարդու սրտի ավյունն ու տենչը իրենց փայլով շուք են տալիս քո ջահելությանը: Դու կես կին ես, կես ցնորք[3]:
  • Ամեն բան իր չափն ու սահմանն ունի, և գիշերվա մենությունը պատկանում է ամեն մեկին[3]:
  • Ոչ ոք անմահ չէ, և ոչինչ հավիտյան չի մնում: Կյանքը հին սովորական բեռը չէ, և ոչ էլ երկար է մեր բռնած ճամփան[3]:
  • Միշտ միակ և նույն երգիչը չէ, որ երգում է, ոչ էլ հավիտյան նույն հին երգն է նա երգում[3]:
  • Ծաղիկը թառամում է ու մեռնում, բայց նա՝ ում ձեռքին է այդ ծաղիկը, հավիտյան չպիտի արտասվի նրա համար[3]:
  • Բացարձակ լռությունն է միայն, որ պսակում է երգի կատարելությունը[3]:
  • Կյանքը ոսկեղեն ստվերն սուզվելու համար թեքվում է արևմուտք: Սերն էլ, արցունքների երկինքը համբառնալու համար՝ պետք է թողնի իր խաղերն ու սպառի բոլոր տանջանքները[3]:
  • Գեղեցկությունը քաղցր է մեզ համար, որովհետև նա պարում է նույն փութանցիկ նվագի եղանակով՝ ինչպես մեր կյանքը[3]:
  • Գիտությունը բաղձալի է մեզ համար, որովհետև մենք երբեք ժամանակ չենք ունենալու ավարտելու այն: Ամեն ինչ կատարվել է, ամեն ինչ վերջացել է հավիտենական երկնքում: Բայց երկրի խաբուսիկ պատրանքների ծաղիկներին մահն է միայն հավերժ թարմություն շնորհում[3]:

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  1. Փառանձեմ Վարդունի, ed (1974). Մտերիմ Խոսքեր. «Հայաստան» Հրատարակչություն. էջ 33. 
  2. Ալբերտ Միքայելյան և Միքայել Մարդումյան, ed (2002). Մտքի Հրավառություն. Զանգակ-97 հրատարակչություն. էջ 63. ISBN 99930-2-263-2. 
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 Ռաբինդրանաթ Թագոր, «Պարտիզպանը», Հայպետհրատ, Երևան, 1955


Վիքիպեդիա
Կարդացե՛ք Ռաբինդրանաթ Թագոր հոդվածը նաև Վիքիպեդիայում: