Անժելա Ստեփանյան

Վիքիքաղվածք-ից
Jump to navigation Jump to search

Անժելա Մարտիրոսի Ստեփանյան (մարտ 4, 1917, Թիֆլիս - մայիսի 2, 2002, Երևան), հայ խորհրդային արձակագիր։

Քաղվածքներ[խմբագրել]

  • Ուղիղ խոսքը կծու է թվում[1]:
  • Փառքը ձնագնդու պես է, որքան գլորվի, այնքան կմեծանա[1]:
  • Վայելք ստանալը նույնպես մեծ իմաստություն է[1]:
  • Կարևորը ոգին է, ստեղծագործելու անսպառ կարողությունը[1]:
  • Փառքը հիմարացնում է նույնիսկ իմաստունին[1]:
  • Ոչ մի բան այնքան խորը չի խոցում, որքան մերձավորի անտարբերությունը[1]:
  • Առանց գրականության, առանց պոեզիայի կյանքը ոնց որ ծառազուրկ պարտեզ[1]:
  • Մարդը պետք է ապրի բարդու նման գլուխը բարձր, հպարտ: Ոչինչ չպետք է կռացնի մարդուն[1]:
  • Բնության մեջ մենակություն չես զգում, և մտքերդ որքան էլ տխուր լինեն, թեթև են թվում[1]:
  • Մարդիկ կյանքի երկրորդ կեսում սկսում են ավելի շատ ապրել անցյալի հուշերով, անցյալի կարոտներով[1]:
  • Երջանկությունը լինում է տարբեր տեսակի, երբեմն աննշան, այնքան աննշան, որ ուրիշի աչքին չի երևում[1]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 Երբ իջնում է երեկոն, Երևան, «Հայաստան», 1974, 240 էջ:
Վիքիպեդիա
Կարդացե՛ք Անժելա Ստեփանյան հոդվածը նաև Վիքիպեդիայում: