Ազատություն

Վիքիքաղվածք-ից
Ազատություն ըստ Դելակրուայի

Աղբյուրով[խմբագրել]

Ավգուստինոս Երանելի[խմբագրել]

  • Միութիւն՝ ի կարեւորս, ազատութիւն՝ յերկբայականս, սէր՝ յամենայնի:[1]

Թաթուլ Հուրյան[խմբագրել]

  • Լավ է երգը շուրթերին ոտքի վրա մեռնել, քան ապրել շղթայված, որպես ճորտ ու գերի:[2]

Դմիտրի Պիսարև[խմբագրել]

  • Գիտելիքը և միայն գիտելիքն է մարդուն դարձնում ազատ ու մեծ:[3]

Միքայել Նալբանդյան[խմբագրել]

  • Ազատն Աստված այն օրից,
    Երբ հաճեցավ շունչ փչել
    Իմ հողանյութ շինվածքին,
    Կենդանություն պարգևել.
    Ես անբարբառ մի մանուկ՝
    Երկու ձեռքս պարզեցի,
    Եվ իմ անզոր թևերով
    Ազատությունն գրկեցի:
  • Ազատություն
  • -Ազատությո՜ւն,- գոչեցի, -
    Թող որոտա իմ գլխին
    Փայլակ, կայծակ, հուր, երկաթ,
    Թո՛ղ դաւ դնե թշնամին.
    Ես մինչ ի մահ, կախաղան՝
    Մինչև անարգ մահու սյուն,
    Պիտի գոռամ, պիտ կրկնեմ,
    Անդադար՝ Ազատությո՜ւն:
  • Ազատություն

Սամվել Սմայլս[խմբագրել]

  • Աշխատանքը վարժեցնում է ուշադրության և ջանասիրության, հրահանգում է միտքը, տալիս է դրան միջոցներ, կամքին հաղորդում է ազատություն և ուրիշ հատկություններ, որոնք բոլորն էլ նպաստում են հաջողակ առաջ տանելու որևէ գործ:

Վոլտեր[խմբագրել]

  • Ով ազատություն և ճշմարտություն չի սիրում, կարող է դառնալ հզոր մարդ, բայց մեծ` նա երբեք չի լինի:[4]

Շառլ դե Մոնտեսքիո[խմբագրել]

  • Քաղաքացու համար քաղաքական ազատությունը հոգեկան հանգստություն է, որը հենվում է անվտանգության մեջ համոզված լինելու վրա:[5]

Ալֆոնս դե Լամարթին[խմբագրել]

  • Ուժեղների փառքը տկարների ազատությունն է:[6]

Ֆրիտյոֆ Նանսեն[խմբագրել]

  • Չարիքն ու բռնությունները չեն կարողացել ընկճել հայ ժողովրդին. ամեն անգամ որևէ տեղից ծագած լույսի նշույլն անգամ սնել է ազատության նրա երազանքը:[7]

Առանց աղբյուրի[խմբագրել]

Պարույր Սևակ[խմբագրել]

  • Օտարության մեջ ազատ լինելը այլ գերություն է, իսկ տան մեջ նույնիսկ գերի լինելը՝ այլ ազատություն:

Ֆրիդրիխ Նիցշե[խմբագրել]

  • Վսեմ մարդը, տեսնելով վսեմը, դառնում է ազատ, վստահ, լայնախոհ, հանգիստ, ուրախ, բայց կատարյալ գեղեցիկը իր տեսքով ցնցում է նրան և դիտապաստ է անում, նրա առջև նա ժխտում է ինքն իրեն:
  • Ով զգում է կամքի անազատությունը՝ հոգեկան հիվանդ է. ով ժխտում է այն՝ հիմար է:
  • «Հնազանդություն» և «օրենք», սա է հնչում բոլոր բարոյական զգացումներից։ Սակայն «կամայականություն» և «ազատություն»՝ ահա թե ինչը ի վերջո կարող է բարոյականության վերջին հնչյունը դառնալ:
  • Ի՞նչ օգուտ ոգին ազատ դարձնելուց, եթե այն թռչել չգիտի:
  • Սերը - հնազանդության պտուղն է. սակայն սերունդներ են ընկած պտուղի և արմատի միջև, իսկ ազատությունը սիրո պտուղն է:
  • Ես ուզում եմ իմանալ՝ դու ստեղծագործ թե փոխադրող մարդ ես, ցանկացած նկատառմամբ. իբրև ստեղծագործոզ՝ դու պատկանում ես ազատներին, իբրև փոխադրող՝ դու նրանց ստրուկն ու գործիքն ես:

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  1. (2010) Ռաֆայէլ Համբարձումեան՝ Հանգանակ հայ ինքնութեան։ Ամարաս հրատարակչություն, 68։ ISBN 978-99930-1-121-7։ 
  2. (1974) Փառանձեմ Վարդունի՝ Մտերիմ Խոսքեր։ «Հայաստան» Հրատարակչություն, 108։ 
  3. (2006) Սուրեն Գրիգորյան՝ Ասույթներ։ «Լուսաբաց հրատարակչատուն», 125։ 
  4. Հայ ֆորում՝ Խորիմաստ մտքեր։ Վերստացված է՝ 2008-12-28 թվականին։
  5. (2006) Դոնարա Մարտիրոսյան՝ Աֆորիզմներ ֆրանսիական մտքի գանձարանից։ «Մաշտոց», 36։ ISBN 99941-807-0-3։ 
  6. (2006) Սուրեն Գրիգորյան՝ Ասույթներ։ «Լուսաբաց հրատարակչատուն», 314։ 
  7. (2008) Սեյրանուհի Գեղամյան՝ Ես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի եմ։ «Գրաբեր» ՍՊԸ հրատարակչություն, 10։ ISBN 978-99941-817-9-7։