Ֆրիդրիխ Նիցշե

Վիքիքաղվածք-ից

Ֆրիդրիխ Նիցշեն (գերմաներեն՝ Friedrich Nietzsche) (հոկտեմբերի 15, 1844 - օգոստոսի 25, 1900) գերմանացի փիլիսոփա և բանասեր է եղել։

Թարգմանությունը՝ Հակոբ Մովսեսի[խմբագրել]

Հենց որ խելամտությունն ասում է. «Մի արա այդ, դա սխալ կըմեկնաբանվի», ես միշտ վարվում եմ նրան հակառակ։
  • Մահը բավականին մոտ է, որպեսզի ստիպված չլինես սարսափել կյանքից։
  • Երկարատև ու մեծ տառապանքները մարդու մեջ դաստիարակում են բռնակալին։
  • Թե ինչպես և ինչ ես մեծարում՝ դրանով շուրջդ միշտ դիստանցիա ես քաշում։
  • Ես կարող էի կործանվել յուրաքանչյուր առանձին գրգիռից, որը հատուկ է ինձ։ Ես դրանք միշտ բախման եմ տարել իրար հետ։ Իմ ամենաուժեղ հատկությունը՝ ինքնահաղթահարումն է։ Բայց դա էլ մեծավ մասամբ նաև իմ պահանջն է - ես միշտ կանգնած եմ անդունդի եզրին։
  • Ես պետք է հրեշտակ լինեմ, եթե միայն ուզում եմ ապրել, իսկ դուք ապրում եք ուրիշ պայմաններում։
  • Ի՞նչն է ինձ պահել։ Միշտ միայն հղիությունը։ Եվ ամեն անգամ ստեղծագործության ծնվելով իմ կյանքը մազից է կախված եղել։
  • Ես ինձ թալանել կողոպտել թույլ տալու հակում ունեմ։ Բայց հենց որ նկատել եմ, որ ամեն ինչ գնացել է ինձ խաբելուն, ես իսկույն ընկել եմ եսասիրության մեջ։
  • Հենց որ խելամտությունն ասում է. «Մի արա այդ, դա սխալ կմեկնաբանվի», ես միշտ վարվում եմ նրան հակառակ։
  • Ես մարդկանց հետ երբեք ինձ կատարելապես լավ չեմ զգում։ Ես իմ թշնամու վրա ամեն անգամ ավելի շուտ եմ ծիծաղում, քան նա ստիպված է լինում քավել իմ հանդեպ իր մեղքը։ Բայց ես հեշտությամբ կարող եմ մարդասպանություն գործել գրգռվածության վիճակում։
  • Ես երբևիցե խղճի խայթ զգացե՞լ եմ. իմ հիշողությունը այդ հարցադրումը լռության է մատնում։
  • Ես քաղքենիությունը շատ ավելի եմ ատում, քան մեղքը։
  • Ինձ համար չպետք է լինի այնպիսի մի մարդ, ում հանդեպ ես նողկանք կամ զզվանք զգամ։
  • Ես ատում եմ այն մարդկանց, ովքեր ներել չգիտեն։
  • Այն մարդը, որը ոչ մի անգամ դեռ չի մտածել փողի, պատվի, ազդեցիկ կապերի ձեռքբերման, պաշտոնների մասին, մի՞թե նա կարող է ճանաչել մարդկանց։
  • Ես սիրո՛ւմ եմ երաժշտությունը։ Չգիտեմ, շատ հաճախ ես այն նաև ատում եմ։ Բայց երաժշտությունը սիրում է ինձ, և բավական է` որևէ մեկը ինձ լքի՝ նա մի ակնթարթում նետվում է ինձ մոտ և ուզում է սիրելի լինել։
  • Այդ ազնիվ բան է՝ ամաչել քո մեջ եղած լավագույնի համար, քանի որ միայն ինքդ ես դրան տիրում։
  • Տարօրինա՛կ է։ Հենց որ ես ինչ-որ միտք ուզում եմ լռության տալ և ինձնից հեռու պահել՝ նույն այդ միտքը ինձ ընդառաջ է գալիս մարմնավորված կերպարանքով, իբրև մարդ, և ես այժմ ստիպված եմ սիրալիրություններ անել այդ «Աստծո հրեշտակի» հետ։
  • Ինչ ես տեսել եմ փոթորկալից ծովը և մաքուր լուսավոր երկինքը նրա վրա՝ այլևս չեմ հանդուրժում բոլոր անարև, ամպամած կրքերը, որոնք այլ լույս չգիտեն, քան կայծակը։
  • Իմ աչքը տեսնում է ուրիշ մարդկանց իդեալները, և այդ տեսարանը ինձ հաճախ հիացմունք է պատճառում, իսկ դուք, կարճատեսներ, մտածում եք, թե այդ - իմ իդեալներն են։
  • «Ընկե՛ր, ամենը, ինչ դու սիրում էիր, հիասթափեցրեց քեզ. հիասթափությունը ի վերջո դարձավ քո սովորությունը, և քո վերջին սերը, որը ղու կոչում ես «սեր ճշմարտության» հանդեպ, միգուցե հենց սերն է հիասթափության հանդեպ»։
  • Իմաստունի վտանգն այն է, որ նա բոլորից շատ է ենթակա անհեթեթին սիրահարվելու գայթակղությանը։
  • Իմ զգացմունքների սանդուղքը բարձր է, և ես ամենևին էլ առանց հաճույքի չեմ նստում նրա ամենացածր աստիճաններին, հենց որովհետև ես հաճախ չափազանց երկար ստիպված եմ լինում նստել ամենաբարձրներին, իսկ այնտեղ քամին փչում է կտրուկ, և լույսը հաճախ չափազանց պայծառ է լինում։
  • «Ես մարդկանց մոտիկությունից չեմ փախչում, հենց հեռուն, մարդու և մարդու միջև մշտնջենական հեռուն է, որ ինձ մենություն է քշում»։
  • Ես միայն հիմա եմ մենակ, ես տենչում էի մարդկանց, ես փնտրում էի մարդկանց - ես միշտ միայն ինքս ինձ գտա - և այլևս չե՜մ տենչում ինձ։
  • Ճգնակեցության Նպատակը։- Հարկավոր է քո ծարավով երկար սպասել և նրան թույլ տալ լրիվ հասունանալ. այլապես երբեք չես հայտնաբերի քո աղբյուրը, որը երբեք չի կարող մեկ ուրիշի աղբյուրը լինել։
  • Ես ուզում էի լինել տհաճ ճշմարտությունների փիլիսոփան,- վեց տարի շարունակ։
  • Որևէ մեկը իր ճանապարհին երբևէ արդեն որոնե՞լ է ճշմարտությունը, ինչպես այդ մինչ օրս ես եմ արել,- հակադրվելով և հակառակվելով այն ամենին, ինչը նպաստում էր իմ անմիջական զգացմունքին։
  • Կար ժամանակ, երբ ես համակված էի ինքս իմ հանդեպ նողկանքով. 1876 թ.-ի ամռանը։ Մոլորության վտանգ, անմաքուր գիտական խիղճ մետաֆիզիկայի խառնուրդի կապակցությամբ, ինչ-որ ուռճացրած բանի զգացում, «դատավորության» ծիծաղաշարժ հավակնության։- Եվ այսպես, խելք հավաքել ու փորձել ապրել մեծագույն սթափությամբ, առանց մետաֆիզիկական նախադրյալների։ Ինձ օգնության հասավ «ազատ մի՜տքը» - սառույցով թրջոցներ։

Իմ նողկանքը մարդու հանդեպ չափազանց մեծացավ։ Նույն կերպ՝ հակադարձ նողկանքը իմ իդեալիզմի բարոյական ամբարտավանության հանդեպ։ Ես մոտեցա ողջ արհամարհելիին, ես իմ մեջ փնտրում էի հենց այն, ինչը արժանի է արհամարհանքի, ես ուզում էի չափավորել իմ խանդավառությունը։ Ես հանդես եկա մարդկության բոլոր մեղադրողների դեմ- ես նրանց և ինձ զրկեցի վերամբարձության իրավունքից։ Քննադատական պոռթկումը կյանք էր փնտրում:- Հերոսականությունը այդուհետև հանգում էր ամենափոքրով բավարարվելուն, անապատով։ Հերոսականությունը դարձավ՝ ինքդ հենց քո մեջ ինաելեկտուալ պոռթկումը նվազեցնելու, այն իբրև գրգիռ պատկերացնելը: Ես տանում էի գրգիռը, որպեսզի այնուհետև ասեի, ինձ այլևս օգուտ չկա՜ գրգիռից։ Կյանքը բարոյականության ուղեկցությամբ անտանելի է (Վագների ճնշումը այդպիսին էր դարձել արդեն դրանից առաջ)։

  • Ինչ վերաբերում է հերոսին՝ ես այնքան էլ լավ կարծիքի չեմ նրա մասին.- և, այնուամենայնիվ, գոյության ամենաընդունելի ձևը նա է, առանձնապես երբ այլ ընտրություն չկա։
  • Հերոսականություն - սա է նպատակին ձգտող մարդու տրամադրվածությունը, նպատակ, որի դիմաց նա այլևս բնավ խնդրո առարկա չէ։ Հերոսականությունը բացարձակ ինքնակործանման բարի կամքն է։
  • Հերոսական իդեայի հակադրությունը ներդաշնակ ամենագարգացածության իդեալն է՝ գեղեցիկ մի հակադրություն և հույժ ցանկալի՜։ Բայց այն վավերական է միայն հիմքից լավ մարդկանց համար (օրինակ՝ Գյոթեի
  • Դու քաջություն չունես, որ ինքդ քեզ այրես և կործանվես, և այդ պատճառով դու երբեք նորը չես իմանա։ Իսկ ինձ համար - այն, ինչը այսօր թևեր է, գույն, զգեստ և ուժ, վաղը սոսկ մոխիր կդառնա։
  • Վսեմ մարդը, տեսնելով վսեմը, դառնում է ազատ, վստահ, լայնախոհ, հանգիստ, ուրախ, բայց կատարյալ գեղեցիկը իր տեսքով ցնցում է նրան և դիտապաստ է անում, նրա առջև նա ժխտում է ինքն իրեն։
  • Ով վսեմի մեջ իր տանը չէ՝ նա վսեմը զգում է իբրև սարսափելի և կեղծ մի բան։
  • Մեծության ձգտող մարդիկ սովորաբար չար մարդիկ են. այդ է իրենք իրենց տանելու նրանց միակ ձևը։
  • Մեծության ձգտումը միանգամայն մատնիչ է. ով տիրապետում է մեծության՝ նա ձգտում է բարության։
  • Ով ձգտում է մեծության՝ նա հիմքեր ունի իր կատարելությունը և բավարարումը ունենալ քանակի մեջ։ Որակի մարդիկ ձգտում են քչին։
  • Թեժ պայքարի մեջ կարելի է կյանքը զոհաբերել, բայց հաղթողին կրծում է իր կյանքը իրենից դեն նետելու գայթակղությունը։ Ամեն հաղթանակի հատուկ է կյանքի հանդեպ արհամարհանքը։
  • Ամենայն հիացում իր մեջ վախի և ինքն իրենից փախուստի պես մի բան է պարունակում,- երբեմն անգամ ինքնա-մերժում, ինքնա-ժխտում:
  • Ինչ-որ բան ցանկանալ և հասնել դրան՝ համարվում է ուժեղ բնավորության նշանը։ Բայց ինչ-որ բան անգամ չցանկանալով՝ համենայն դեպս հասնել դրան - հատուկ է ամենաուժեղներին, որոնք իրենց զգում են իբրև մարմնավորյալ ճակատագիր։
  • Վերապրել շատ բան, ըստ որում ապրումակից լինել բազմաթիվ անցած բաների, վերապրել բազմաթիվ սեփական և օտար ապրումներ համատեղ - սա է ստեղծում բարձրագույն մարդկանց. ես նրանց համարում եմ «հանրագումարներ»։
  • Շողշողալ երեք հարյուր տարի անց - փառքի իմ տենչը։
  • Նրանք, ովքեր ցայժմ ամենաշատն են սիրել մարդուն, նրան միշտ ամենասաստիկ ցավն են պատճառել. բոլոր սիրողների նման՝ նրանք նրանից պահանջել են անհնարինը։
  • Եթե դու նախ և առաջ և բոլոր պարագաներում վախ չես ներշնչում՝ ապա ոչ ոք քեզ այնքան լուրջ չի ընդունի, որ ի վերջո սիրի քեզ։
  • Ով ուզում է մարդկանց առաջնորդ դառնալ՝ պետք է ուզենա մի ողջ ժամանակահատված նրանց ամենավտանգավոր թշնամու համբավն ունենալ։
  • Ապրած և ապրող բոլոր եվրոպացիներից՝ Պլատոն, Վոլտեր, Գյոթե,- ես տիրապետում եմ ամենալայն ընդգրկման հոգուն։ Դա կախված է հանգամանքներից, որոնք ոչ այնքան ինձ հետ կապ ունեն, որքան «իրերի էության», ես կարող էի դառնալ Եվրոպայի Բուդդան. ինչը, իհարկե, հնդկականի հակոտնյան կլիներ։
  • Այժմ իմ մեջ Եվրոպայում ողջ բարոյական դատողության և աշխատանքի սայրն է։
  • Քանի դեռ քեզ թշնամաբար են վերաբերվում՝ դու դեռ քո ժամանակը չես հաղթահարել, նրան չի տրված տեսնել քեզ - այնքան որ բարձր ու հեռու պետք է լինես դու նրա համար։
  • Ով հարձակումների է ենթարկվում իր ժամանակի կողմից՝ նա դեռևս բավականաչափ առաջ չի ընկել նրանից - կամ հետ է մնացել նրանից։
  • Պատմության բոլոր մեծ մարդկանցից տասներկուսից տասնմեկը լոկ որևէ մեծ գործի ներկայացուցիչներն են։
  • Եթե մութ մնալու երջանկությունն ունես՝ ապա կարող ես օգտվել նաև մթության ընձեռած արտոնություններից և առանձնապես «ամեն ինչ դուրս տալ»։
  • Հոտերի մեջ ոչ մի լավ բան չկա, անգամ երբ նրանք վազ են տալիս քո հետևից։
  • Որքան ավելի ազատ և ուժեղ է անհատը՝ այնքան խստապահանջ է դառնում նրա սերը, ի վերջո նա տենչում է գերմարդ դառնալ, քանզի ողջ մնացյալը չի հագեցնում նրա սերը։
  • Նաև ճշմարտությունն է պահանջում, բոլոր կանանց նման, որ իր սիրեկանը հանուն իրեն ստախոս դառնա,- բայց այդ ոչ թե նրա փառասիրությունն է պահանջում, այլ նրա դաժանությունը։
  • Նաև ճշմարտացիությունն է ճանաչողություն տանող միջոցներից լոկ մեկը, մի աստիճանը,- բայց ոչ հենց սանդուղքը։
  • Կյանքը հանուն ճանաչողության, ինչ խոսք, խելահեղ բան է. և, համենայն դեպս, այն զվարթամտության նշան է։ Այդ կամքի մարդը նույնքան զվարճալի է երևում, որքան փիղը, որ ջանում է կանգնել գլխի վրա։
  • Ճանաչողի համար սեփականության ամենայն իրավունք կորցնում է ուժը, կամ՝ ամեն ինչ կողոպուտ է և գողություն։
  • Սոսկ ճաշակի պակասով կարելի է բացատրել, երբ ճանաչողության մարդը դեռևս զուգվում է «բարոյական մարդու», եթե նրա մեջ մի ակնհայտ բան կա, ապա՝ որ նա բարոյականության «կարիք չունի»։
  • Ստված է նաև ճանաչման հենց արժեքը, ճանաչողները նրա մասին խոսել են միշտ ի պաշտպանություն իրենց - նրանք միշտ չափազանց բացառություններ են եղել և գրեթե հանցագործներ։
  • Դուք, ճանաչողության սիրահարնե՜ր։ Իսկ դուք մինչ այժմ ճանաչողության համար սիրուց ի՞նչ եք արել։ Դուք արդեն կողոպուտ կամ սպանություն գործե՞լ եք, որպեսզի իմանաք, թե ինչ կա գողի կամ մարդասպանի հոգում։
  • Տեսնել և, համենայն դեպս, չհավատալ,- ճանաչողի առաջին առաքինությունը, առերևույթությունը նրա մեծագույն գայթակղիչն է։
  • Որքան ավելի ես մոտենում քո կողմից ցայժմ արժևորվածի հանդեպ կատարելապես սառչելուն՝ նաև այնքան ավելի ես մոտենում մի նոր տաքացման։
  • Հոգնության մեջ մեզ տիրում են նաև վաղուց հաղթահարված գաղափարները։
  • Զույգ սեռերի փոխադարձ հարաբերությանը նման ինչ-որ բան կա նաև առանձին մարդու մեջ, այն է՝ կամքի և մտքի հարաբերությունը (կամ, ինչպես ասում են, սրտի և գլխի) - դրանք տղամարդն ու կինն են. նրանց միջև բանը միշտ սերն է, բեղմնավորումը, հղիությունը։ Եվ լա՛վ հիշեք, սիրտը այստեղ տղամարդն է, իսկ գլուխը՝ կինը։
  • Այդ սիրտն է, որ ոգեշնչում է. և այդ ոգին է, որ սրտապնդում է և վտանգի մեջ դարձնում սառնասիրտ։ Ախ, այս լեզո՛ւն։
  • Սոսկ մարդն է աշխարհը մտածելի դարձնում - մենք տակավին զբաղված ենք դրանով, և եթե նա մի անգամ այն հասկացել է՝ նա զգում է, որ այն այնուհետև իր ա ր ա ր ու մ ն է- ախ, և ահա նա ստիպված է ս ի ր ե լ իր արարչագործությունը, ինչպես ցանկացած արարիչ։
  • Ճանաչողի գերագույն արիությունը ի հայտ է գալիս ոչ այնտեղ, որտեղ նա զարմանք և սարսափ է հարուցում,- այլ այնտեղ, որտեղ ճանաչողությունից հեռու մարդիկ նրան ստիպված են ը ն կ ա լե լ իբրև մակերեսային, ցածր, վախկոտ, անտարբեր մի բան։
  • Ճանաչմանը հատուկ այդ լավ, սրբին, խիստ զգացումը, ինչից դուք ամենևին չեք ուզում ձեզ համար ոչ մի առաքինություն ստեղծել, շատ առաքինությունների ծաղիկն է. Բայց «դու պետք է»-ն, որից այն ծլարձակելէ, այլևս հնարավոր չէ տեսնել, նրա արմատը հողի տակ է։
  • Տենդով հիվանդները տեսնում են սոսկ իրերի ուրուները, իսկ տենդից ազատները՝ սոսկ իրերի ստվերները, և երկուսն էլ նույն բառերի կարիքն ունեն։
  • Դուք ինչ գիտեք, թե ինչպե՜ս է խելագարը սիրում բանականությունը,- թե ինչպե՜ս է ջերմողը սիրում սառույցը։
  • Ով ի վիճակի է ուժեղ զգալ մտածողի աչքը՝ նա ըստ այդմ այնպիսի սոսկալի տպավորություն է ունենում, որը թողնում են այն կենդանիները, որոնց աչքերը դանդաղ, ասես ցողունի վրա, չռվում են գլխից և նայում են չորսբոլորը։
  • Նա միայնակ է և ոչինչ չունի, բացի իր մտքերից, ի՛նչ կա զարմանալի, որ նա հաճախ նրանց հետ տրվում է գրգանքի և չարաճճիություններ է անում և քաշում է նրանց ականջները։- Իսկ դուք, անտաշնե՛ր, ասում եք՝ նա թերահավատ է։
  • Ում հատուկ է նողկանքը վսեմի հանդեպ՝ նրան ոչ միայն ա յո-ն, այլև ոչ-ն է արդեն չափազանց պաթետիկ թվում.- նա չի պատկանում ժխտող մտքերին և, բան է, եթե հայտնվում է նրանց ճանապարհներին՝ ապա մի օր հանկարծակի կանգ է առնում և փախչում է հեռու,- թերահավատության մացառուտների մեջ։
  • Երբ բեղմնավորվում են թերահավատությանն ու թախիծը՝ ծնվում է միստիկան։
  • Ում միտքը մի անգամ անցել է միստիկա տանող կամուրջը՝ նա այնտեղից չի վերադառնում առանց իր բոլոր մտքերի վրա գամերի վերքերի (Stigma)։
  • Պատճառի և հետևանքի հանդեպ հավատը հիմնված է բնազդներից ամենաուժեղի վրա. վրեժի բնազդի։
Ով զգում է կամքի անազատությունը՝ հոգեկան հիվանդ է. ով ժխտում է այն՝ հիմար է։
  • Ով զգում է կամքի անազատությունը՝ հոգեկան հիվանդ է. ով ժխտում է այն՝ հիմար է։
  • Անհրաժեշտության կատարյալ իմացությունը կվերացներ ամենայն «պետք է»,- բայց նաև կընկալեր «պետք է»-ի անհրաժեշտությունը, իբրև չիմացության արդյունք։
  • Բոլոր հարության առածների հավատը։- Ով մի անգամ վաղ մեռել է, երկար ժամանակ երկրորդ անգամ չի մեռնում։
  • Կյանք մահվանից հետո: Ով հիմքեր ունի հավատալու իր «մահվանից հետո կյանքին», պետք է սովորի իր մահը կյանքի ընթացքում կրել։
  • Ես փիփսոփայողների մեջ տարբերում եմ երկու տեսակի մարդկանց, մեկը միշտ մտածում է իր պաշտպանության մասին, մյուսը՝ իր թշնամիների վրա հարձակման։
  • Քո ոսկին չդրամահատված հետդ կրելը կապված է անհարմարությունների հետ. այդպես է անում ձևակերպումներից զուրկ

մտածողը։

  • Հովիվը հոտի ոսկեզօծ մի զործիք է։
  • Իսկ եթե դու ուզում ես արդարացնել գոյությունը՝ ուրեմն դու պետք է ոչ միայն սատանայի դատապաշտպանը լինես, այլ նաև Աստծո դատապաշտպանը սատանայի առջև։
  • Հասել է ժամանակը, երբ սատանան պետք է Աստծո դատապաշտպանը լինի, եթե միայն նա ինքն ուզում է շարունակել իր գոյությունը։
  • Աստծուն, որը սիրում է, պատիվ չի բերում ստիպել, որ Իրեն սիրեն. Նա ավելի շուտ կուզենա ատելի լինել։
  • Ամեն մի եկեղեցի քար է Աստվածամարդու գերեզմանի վրա. այն անպայմանորեն ուզում է, որ Նա այլևս հարություն չառնի։
  • Հավատացյալը իր բնական թշնամուն տեսնում է ոչ թե ազատամիտի, այլ կրոնական մարդու մեջ։
  • Հավատացյալին ամենասաստիկը ատելի է ոչ թե ազատ միտքը, այլ նոր միտքը, որը նոր հավատի է տիրապետում։
  • Ինչը սիրուց է արվում՝ ոչ թե բարոյական է, այլ կրոնական։
  • Ով մեծությունն իբրև այդպիսին այլևս Աստծո մեջ չի գտնում՝ ընդհանրապես այլևս ոչ մի տեղ չի գտնի - նա այն կամ պետք է ժխտի, կամ արարի։
  • Երբ մենք սիրում ենք՝ մենք մարդկանց ստեղծում ենք մեր Աստծո պատկերով, և միայն դրանից հետո ենք մենք հիմնովին ատում մեր սատանային։
  • Արարել, այդ նշանակում է՝ քեզանից ինչ-որ բան դուրս անել, քեզ ավելի դատարկ, ավելի աղքատ և ավելի սիրող դարձնել։ Երբ Աստված արարել էր աշխարհը՝ Նա այդժամ ավելին չէր, քան դատարկ գաղափար - և սեր արարյալի հանդեպ։
  • Դուք դա կոչում եք Աստծո ինքնաքայքայումը, բայց դա սոսկ նրա մաշկափոխվելն է.- նա դե՜ն է նետում իր բարոյական խորխը:Եվ դուք շուտով նորից կտեսնեք Նրան՝ չարից ու բարուց անդին:
  • Տիրել - և այլևս Աստծո ստրուկը չլինել, միայն այս միջոցն է մնացել մարդկանց ազնվացնելու համար։
  • Բարոյականությունը մարդու կարևորին տալն է բնության առջև։
  • «Ոչ մի մարդ էլ չկա, քանզի ոչ մի աոաջին մարդ չկա»,- այսպես են եզրակացնում կենդանիները։
  • «Հավանաբար ինչ-որ դև է հայտնագործել բարոյականությունը, որպեսզի մարդկանց չարչարի հպարտությամբ, իսկ մի ուրիշ դև այն մի օր կվերցնի նրանցից, որպեսզի նրանց տանջի ինքնարհամարհանքով»:
  • Բարոյականությունը այժմ պատրվակ է ավելորդների և պատահականների համար, հոգով և ուժով աղքատ զեռունի համար, ինչը չ պ ե տ ք է ապրեր,- բարոյականությունը այդքանով գթասրտություն է. քանզի այն ասում է յուրաքանչյուրին՝ «դու, համենայն դեպս, ինչ-որ միանգամայն կարևոր բան ես»,- ինչը, իհարկե, կեղծիք է։
  • Որևէ էակի գոյության պայմանները, որքանով որ դրանք մի «պիտի» են ներկայացնում, նրա բարոյականությունն են։
  • Երբ բարոյախոսում են բարիները՝ նրանք նողկանք են հարուցում, երբ բարոյախոսում են չարերը՝ նրանք վախ են հարուցում։
  • Ամենայն բարոյականության մեջ բանը կյանքի բարձրագույն վիճակները բացելը կամ փնտրելն է, որտեղ ցայժմ բաժանված կարողությունները կարողանան միանալ։
  • Իմ մտքում ուրիշ ոչինչ չկա, բացի անձնական բարոյականությունից, և ինձ համար դրա իրավունքը ստեղծելն է, որ կազմում է բարոյականության մասին իմ բոլոր պատմական հարցերի իմաստը։ Այդ սոսկալի դժվար բան է՝ քեզ համար նման իրավունք ստեղծել։
  • Տարածությունը կանգնած է՝ պինդ ուսերով հենված Ոչնչին։ Որտեղ տարածություն՝ այնտեղ գոյություն։
  • Դուք ասում եք՝ «մութ է»։ Եվ իրոք, ես ձեզ համար մի ամպ եմ դրել արևի դեմ։ Բայց դուք չե՞ք տեսնում, թե ինչպես են ամպի եզրերը արդեն շառագունում և լուսավորվում։
  • «Հնազանդություն» և «օրենք», սա է հնչում բոլոր բարոյական զգացումներից։ Սակայն «կամայականություն» և «ազատություն»՝ ահա թե ինչը ի վերջո կարող է բարոյականության վերջին հնչյունը դառնալ։
  • Ախ, դուք ինչ հարմար եք տեղավորվել։ Ձերը օրենքն ու չար աչքն է նրա վրա, ով թեկուզ միայն մտքերում օրենքի դեմ է շրջված։ Բայց չէ՞ որ մենք ազատ ենք - դուք ի՜նչ գիտեք ինքդ քո հանդեպ պատասխանատվության տառապանքի մասին։
  • Բարձրագույն մարդու յուրաքանչյուր արարքի մեջ ձեր բարոյական օրենքը հարյուրապատիկ խախտված է։
  • Ձեզ բարոյականության կործանիչներ կհամարեն, բայց դուք լոկ ինքներդ ձեր բացահայտողներն եք։
  • «Եթե դու գիտես՝ ինչ ես անում, դու Երանելի ես։ Բայց եթե դու չգիտես այդ՝ նզովված ես և օրենքի հանցագործ»,- ասաց Հիսուսը շաբաթը խախտած մի մարդու, խոսք բոլոր խախտողների և հանցագործների համար։
  • Հիսուս Նազովրեցին սիրում էր չարերին և ոչ բարիներին, նրանց բարոյական վրդովմունքի հայացքը անգամ Նրան նզովքի էր հասցնում։ Ամենուրեք, որտեղ դատում էին, Նա հանդես էր գալիս դատողների դեմ. Նա ուզում էր բարոյականության կործանիչ լինել։
  • «Բարի և չար՝ Աստծո նախապաշարմունքներն են»,- ասաց օձը։ Բայց նաև ինքը՝ օձն էր Աստծո նախապաշարմունքը։
  • «Կրոնական մարդ», «հիմար», «հանճար», «հանցագործ», «բռնակալ» - այս ամենը վատ անուններ են և մասնավորություններ ինչ-որ անանվանելու տեղակ։
  • Հավատացյալ մարդը կրոնական մարդու հակադրությունն է։
  • Աստված խեղդվեց աստվածաբանության մեջ։ Իսկ բարոյականությունը՝ բարոյախոսության:
  • Ով սիրում է Աստծուն՝ նա կոփում է Նրան։
  • Ով իբրև աստված բարին նորից է ստեղծում, նրան հին բարու պահապանները միշտ սատանա են հռչակում։
  • Ինչո՞ւ այդպես մի կողմ քաշված։- «Ես ոչ ոքի չգտա, ում կարողանայի հնազանդվել, և ոչ մեկին, ում ուզենայի հրամայել»։
  • Իդեալ կերտել՝ նշանակում է. քո սատանային վերաձնել քո Աստծուն։ Իսկ դրա համար նախ հարկավոր է քո սատանային ստեղծել։
  • Հարկավոր է պահպանել չարը, ինչպես պահպանում են անտառը։ ճիշտ է, որ անտառի նոսրացման և արմատախիլ արվելու հետևանքով երկիրը տաքացել է - -
  • Պատերազմի մեջ լռում է անձի վրեժը անձի դեմ։
  • Մի նայեք արևին։ Լուսինն էլ չափազանց պայծառ է ձեր գիշերային աչքերի համար։
  • Չարը և մեծ էֆեկտը ցնցում են մեգ և ցիրուցան են անում ամեն ինչ, որ մեր մեջ կա հեղգ ու չնչին, ձեզ հարկավոր է նախ փորձել, թե դուք չե՞ք կարող արդյոք մեծ դառնալ։
  • Չի կարելի արհամարհելի մարդուն մ ի բառով կապել սարսափելի մարդու հետ։
  • Որպեսզի արգելակի հարկ լինի՝ նախ և առաջ անի՛վ է հարկավոր։ Բարիները արգելակն են. նրանք պահում են, նրանք կանգնեցնում են։
  • Անմաքուր խիղճը - հարկատեսակ է, որը մաքուր խղճի հայտնագործումը դրել է մարդկանց վրա։
  • Գոյություն ունի մոլեռանդ խաբեության մի աստիճան, որը կոչում են «մաքուր խիղճ»։
  • Բարոյական մարդիկ ինքնագոհություն են ապրում խղճի խայթից։
  • Բարոյական վրդովմունքը վրեժի ամենանենգ տեսակն է։
  • Զգուշացեք բարոյապես վրդովված մարդկանցից, նրանց հատուկ է վախկոտ, իրենցից իսկ թաքնված չարության խայթը։
  • Ես բոլոր մարտիրոսներին խորհուրդ եմ տալիս խորհել, թե այդ վրեժի ծարավը չէ՞, որ նրանց հասցրել է ծայրահեղության։
  • Հարկավոր չէ բարոյականություն (առավել ևս՝ բարոյագիտություն) փնտրել այն գրողների մոտ, որոնք բարոյական թեմաներով են գրում. բ ա ր ո յ ա խ ո ս ն ե ր ը մեծավ մասամբ մոռացված, տառապող, անզոր, վրեժխնդիր մարդիկ են,- նրանց միտումը ուղղված է մի կտոր երջանկության. հիվանդներ, որոնք երևակայում են, թե առողջացման մեջ են։
  • «Լուրջ», «խիստ», «բարոյական» - դուք այսպես եք կոչում նըրան։ Ինձ նա թվում է չար և անարդար ինքն իր հանդեպ՝ միշտ պատրաստ մեզ պատժելու դրա համար և մեզ առջև դահճին խաղալու - և դժգոհելով, որ մենք այդ նրան թույլ չենք տալիս։
  • Շահախնդրությունը և կիրքը կապված են ամուսնական կապով. այդ ամուսնությունը կոչում են ինքնասիրություն. այդ դըժբախտ ամուսնությունը։
  • Մարդկանց մեծամասնությունը չափազանց հիմար է շահախնդիր լինելու համար։
  • Գողերի, ավազակների, վաշխառուների և չարաշահորդների մոտ ինքնասիրությունը, ըստ էության, բավականին անհավակնոտ և համեստ է. չէ՞ որ այդպես հեշտությամբ չես կարող մարդկանցից ավելի քիչ բան ուզել, քան երբ լոկ նրանց փողն ես ուզում։
  • Երբ ինքնասիրությունը մի օր կդառնա ավելի մեծ, խելոք, նուրբ, հնարամիտ՝ միայն այդ ժամանակ աշխարհը ավելի ինքնուրաց կերևա։
  • Մոծակների և լվերի հանդեպ ոչ մի կարեկցանք էլ պետք չէ։ ճիշտ կլիներ կախաղան հանել մանր գողերին, մանր բանսարկուներին և զրպարտիչներին։
  • Մենք գովում ենք լոկ այն, ինչը մեր ճաշակով է,- ուրեմն՝ երբ մենք գովում ենք՝ մենք միշտ գովում ենք մեր ճաշակը - ինչն էլ դեմ է ամենայն լավ ճաշակի։
  • Պետք չէ ամաչել քո գրգիռներից, նրանք դրա համար չափազանց անբանական են։
  • Նրա համար, ով շատ է ծանրաբեռնված իր բանականությամբ, գրգիռը հանգիստ է. հենց իբրև անբանականություն։
  • Խոսում են գրգիռների պատճառների մասին և նկատի են ունենում դրանց առիթները։
  • Գրգիռի մեջ բացվում է ոչ թե մարդը, այլ նրա գրգիռը։
  • Որոշ հանգամանքներում ընդհանուր վնասը ավելի չնչին է, երբ մեկը իր գրգիռները թափում է ուրիշների վրա, քան ինքն իր. սա առանձնապես վերաբերվում է ստեղծագործական մարդկանց, որոնց օգուտը հեռուն է հասնում։
  • Հաղթահարել քո գրգիռը՝ նշանակում է մեծավ մասամբ ժամանակավորապես խոչընդոտել նրան և կուտակել, ուրեմն՝ ավելի վտանգավոր դարձնել։
  • Սենք տարբեր մարդկանց մոտ գտնում ենք կրքերի միևնույն քանակությունը, բայց տարբեր անվանումներով, գնահատումներով և դրանով իսկ տարբեր ուղղորդումներով։ Բարին և չարը միմյանցից տարբերվում են կրքերի տարբեր աստիճանակարգով և նպատակների տիրապետմանը։
  • Պատվելն ինքն արդեն կիրք է - ինչպես և վիրավորելը։ Պատվելու միջոցով «կրքերը» դառնում են առաքինություններ։
  • Ձգտելը երջանկություն է. բավարարումը, որ ապրվում է իբրև երջանկություն, ձգտման միայն վերջին պահն է։ Երջանկությունը՝ լինել համակ ցանկություն և կատարման փոխարեն՝ էլի նոր ցանկություն։
  • Ասում են «հաճույք» և մտածում են հեշտանքների մասին, ասում են «զգացմունք» և մտածում են զգայականության մասին, ասում են «մարմին» և մտածում են նրա մասին, ինչը «փորից ներքև» է,- և ահա այսպես պատվի է արժանացել լավ բաների երրրորդությունը:
  • Միայն այն արատավոր մարդն է դժբախտ, ում մոտ արատի պահանջը աճում է արատի հանդեպ նողկանքի հետ միասին - և երբեք աճելով այն չի ծածկում։
  • Չխառնել ինքնասիրությանը հատուկ խիզախությունն ու արժանապատվության զգացումը օրգանապես հատուկ խիզախությանը. դա հարկադրանք է, որի դեպքում քիչ վնաս չես կրում սեփական օժտվածության մեջ։
  • Եթե ես պատվում եմ ինչ-որ զգացմունք՝ ապա պատվելը ներաճում է իր՝ զգացմունքի մեջ։
  • Վրեժով՝ պետք է անգիտանաս նաև երախտագիտությանը,- սակայն ոչ սիրուն։
  • Ինչքան ավելի ենք մենք բարձրանում՝ այնքան ավելի փոքր ենք երևում նրանց, ովքեր թռչել չգիտեն։
  • Խորունկ ատելությունը նույնպես իդեալիստ է. ըստ այդմ մենք մեր հակառակորդից աստված թե սատանա ենք սարքում՝ երկու դեպքում էլ նրան դրանով չափազանց մեծ պատիվ ենք անում։
  • Նախասկզբնապես սուտը բարոյական էր։ Արդարացվում էին հոտի կարծիքները։
  • Ճշմարտացի մարդը ի վերջո գալիս է այն ընկալմանը, որ ինքը միշտ ստում է։
  • Ով կարիք չունի ստելու՝ նա իր օգուտը քաղում է նրանով, որ չի ստում։
  • «Կասկած չկա՝ այսինչ բանին հավատացողները շատ են ստում և խաբում, հետևաբար, դրա մեջ ամեն ինչ սուտ և խաբեություն է»՝ այսպես են եզրակացնում մակերեսայինները։ Ով մարդկանց ավելի խոր գիտի՝ հակառակ եզրակացության կհանգի՝ «հետևաբար, դրա մեջ ինչ-որ ճշմարիտ բան կա. դրան հավատացողները այդպես մատնում են, թե որքան վստահ են նրանք իրենց զգում, և թե որքան լավ է թվում նրանց ամենայն խայծ, որքանով այն որևէ մեկին հրապուրում է դեպի այդ»։
  • Սեփական հակումները և հակակրանքները մեկնաբանել իբրև իր պարտքը - «բարիների» մեծ անմաքրությո՜ւնը։
  • Կարելի է պատկերացնել վսեմաբարո մի ստություն, որի մեջ մարդը իր սեռական հակումը գիտակցում է սոսկ իբրև երեխաներ բեղմնավորելու պ ա ր տ ք։
  • Յուրաքանչյուր ողբի մեջ առկա է վրեժը։
Սեփական հակումները և հակակրանքները մեկնաբանել իբրև իր պարտքը - «բարիների» մեծ անմաքրությո՜ւնը։։
  • Ամեն արարք շարունակում է արարել հենց մ ե զ, այն հյուսում է մեր գույնզգույն զգեստը։ Ամեն արարք ազատ է, սակայն զգեստն անհրաժեշտ է։ Մեր վերապրումը - ահա մեր զգեստը։
  • Բավական է մենք միայն մի քայլ անցնենք մարդկային բարության միջին չափը, և մեր արարքները անվստահություն են առաջացնում։ Առաքինությունը ընկած է հենց «մեջտեղում»։
  • Ինչո՞ւ մարդը չի տեսնում իրերը։ Նա կանգնած է ինքն իր ճանապարհին. նա ծածկում է իրերը։
  • Մեր ինքնասպաններն են վարկաբեկում ինքնասպանությունը, ոչ թե հակառակը։
  • Մենք պետք է գրեթե նույնքան դաժան լինենք, որքան և կարեկից. զգուշանանք ավելի աղքատ դառնալուց, քան բնությունն ինքն է։
  • Անզգա մարդու դաժանությունը կարեկցության հակապատկերն է. զգայունի դաժանությունը՝ կարեկցանքի առավել բարձր ներունակությունը։
  • Մերձավորների հանդեպ կարեկցանքը և զգացմունքի նրբանկատությունը բարոյականության շարքը դասելը (կամ անգամ բուն բարոյականությունը համարելը) սնափառության նշան է, եթե ընդունենք, որ դու բնույթով կարեկից և նրբանկատ ես,- ուրեմն՝ հպարտության և հոգու ազնվականության պակաս։
  • Որ դուք կարեկից եք՝ ես ընդունում եմ. ապրել առանց կարեկցանքի՝ կնշանակեր հոգով և մարմնով հիվանդ լինել։ Սակայն կարեկից լինելու հ ա ն դ գ ն ու թ յ ու ն ունենալու համար հարկավոր է մեծ միտք և ոգի ունենալ։ Քանզի ձեր կարեկցանքը վնասակար է ձեզ համար։
  • Գոյություն ունեն շատ դաժան մարդիկ, որոնք լոկ չափազանց վախկոտ են դաժանության համար։
  • Որտեղ իրենց վրա մշտապես տառապանքներ են կամավոր վերցնում՝ այնտեղ դրանով կարողանում են իրենց նաև բավականություն պատճառել։
  • Եթե տիրում ես առ տառապանք կամքին՝ ապա դա սոսկ մի քայլ է դեպի նաև առ դաժանություն կամքը ձեռք բերելը»- և այն էլ ինչպես իբրև իրավունք, այդպես էլ իբրև պարտք։
  • Օգնության, կարեկցանքի, ենթարկման, անձնական հավակնություններից հրաժարման բարի կամքով անգամ աննշան և մակերեսային մարդիկ արտաքնապես դառնում են օգտակար և տանելի։ Միայն թե պետք չէ նրանց համոզել նրան, որ այդ կամքը «ինքը առաքինությունն» է։
  • Ամենագեղեցիկ գույները, որոնցով շոշողում են առաքինությունները, նրանց հորինվածքն են, ում դրանք պակասել են։ Որտեղի՞ց է, օրինակ, ծագում բարության և կարեկցանքի թավշյա փայլը։- Անշուշտ, ոչ բարիներից և կարեկիցներից։
  • Ամեն մեկին իրենը տալ՝ կնշանակեր՝ արդարություն ցանկանալ և քաոսի հասնել։
  • Եթե կրող ես՝ բեռ ես կապում։
  • Երբ մենք հագենում ենք մեզնից և այլևս ի զորու չենք սիրել մեգ՝ ապա, իբրև նախապահպանություն, հարկավոր է խորհուրդ տալ սեր առ մերձավորը, այնքանով, որքանով մերձավորները մի ակնթարթում կստիպեն մեզ համոզվել որ նաև մենք ենք «սիրո արժանի»։
  • Շարունակ վարժվելով ամեն կարգի մերձավորներին հանդուրժելու արվեստի մեջ՝ մենք անգիտակցականորեն վարժվում ենք ինքներս մեզ հանդուրժելուն,- ինչը, ըստ էության, մարդու ամենաանհասկանալի նվաճումն է։
  • «Սիրիր մերձավորիդ» - սա նախ և առաջ նշանակում է՝ «մերձավորիդ հանգի՜ստ թող»։- Եվ առաքինության հենց այս մասն է ամենադժվարը։
  • Ես չեմ հասկանում՝ ինչի՞ համար զրպարտել։ Եթե ուզում ես ինչ-որ մեկին վնաս տալ՝ ապա չէ՞ որ բավական է նրա մասին միայն ինչ-որ ճշմարտություն ասել։
  • Անգամ երբ ժողովուրդը հետ է գնում՝ նա վազում է իդեալի հետևից, նա միշտ հավատում է ինչ-որ «առաջ»-ի։
  • Միայն մարդն է դիմադրում ձգողականության ուղղությանը. նա մշտապես ուզում է ընկնել - վերև։
  • Կինն ու հանճարը չեն աշխատում։ Կինը ցայժմ եղել է մարդկության գերագույն շքեղությունը։ Այն բոլոր պահերին, երբ մենք մեր լավագույնն ենք անում, մենք չենք աշխատում։ Աշխատանքը սոսկ միջոց է, որը տանում է այդ պահերին։
  • Իմ ուղղությունը արվեստում, շարունակել ստեղծել ոչ թե այնտեղ, որտեղով ձգվում են սահմանները, այլ այնտեղ, որտեղ տարածվում է մարդու գ ա լ ի ք ը։ Հարկավոր են կ ե ր պ ա ր ն ե ր, որոնցով հնարավոր լինի ապրե՜լ։
  • Խե՜ղճ արվեստագետներ։ Ի՞նչ է ուզում այս խաժամուժը ձեզնից։ Ոչ թե քար-քարի վրա կառուցվելով խոյանալ, այլ փուլ գալ և փռվել։
  • Աստվածներին պետք է հարցեր տալ միայն այն դեպքում, երբ միայն աստվածները կարող են պատասխանել։
  • Ի՞նչ օգուտ ոգին ազատ դարձնելուց, եթե այն թռչել չգիտի։
  • Հմայիչ ստեղծագործությո՜ւն։ Բայց ինչ անտանելի է, որ նրա հեղինակը մշտապես հիշեցնում է մեզ, որ դա ի ր ստեղծագործությունն է։
  • Նա սովորել է արտահայտվել,- բայց այդ պահից ի վեր նրան այլևս չեն հավատում։ Հավատում են միայն կակազողին։
  • Պետք է կարողանալ մթագնել քո լույսը՝ մոծակներից և երկրպագուներից ազատվելու համար։
  • Ամեն վարպետ միայն մի աշակերտ է ունենում, և հենց նա էլ դավաճանում է նրան։ Քանզի նա նույնպես սահմանված է վարպետության։
  • Հնարավոր չէ հեշտությամբ գտնել մի գիրք, որը մեզ ավելի շատ բան է սովորեցրել, քան մեր իսկ գրած գիրքը։
  • Նա երգում է. նա թռե՞լ է իր դժբախտությունից, թռչո՛ւն։ Ախ, դժբախտները լռո՜ւմ են։
  • Կրքոտ, սակայն անսիրտ և դերասանական, այսպիսին էին հույները, այսպիսին էին անգամ հույն փիլիսոփաները, ինչպես Պլատոնը։
  • Բնավ ամենացանկալի բանը չէ անցյալի ստեղծած ամեն ինչը մարսելու կարողությունը, այսպես, ես կուզենայի, որ Դանտեն հիմնովին հակասեր մեր ճաշակին և ստամոքսին։
  • Մեծագույն ողբերգական մոտիվները ցայսօր մնացել են չօգտագործված. Քանզի, փորձից ելնելով, ի՛նչ գիտի ոմն բանաստեղծ խղճի հարյուրավոր ողբերգությունների մասին։
Ֆաուստը՝ ճանաչողության ողբերգությո՞ւնը։ Իրո՞ք։ Ես ծիծաղում եմ Ֆաուստի վրա։
  • «Հերոսը զվարթ է», սա ցայժմ խույս է տվել ողբերգության հեղինակներից։
  • Ֆաուստը՝ ճանաչողության ողբերգությո՞ւնը։ Իրո՞ք։ Ես ծիծաղում եմ Ֆաուստի վրա։
  • Համլետ-ի մեջ տեսնել մարդկային ոգու գագաթը - ըստ իս՝ նշանակում է համեստություն անել ոգու և գագաթի հանդեպ։ Ամենից առաջ այդ չհաջողված ստեղծագործություն է. նրա հեղինակը, ըստ երևույթին, ծիծաղելով կհամաձայնվեր ինձ հետ, եթե ես դա ասեի նրա երեսին։
  • Դուք ինձ ասացիք, թե ինչ է տոնը և ինչ է լսողությունը, բայց այդ երաժիշտի ինչի՞ն է։ Դուք դրանով արդյոք բացատրեցի՞ք երաժշտությունը,- կամ ժխտեցի՞ք։
  • Գոյություն ունեն անհամեմատ ավելի շատ լեզուներ, քան կարծում են, և մարդը ավելի հաճախ է իրեն մատնում, քան կուզենար։ Ի՞նչը միայն չի տիրապետում խոսքին։- Բայց ունկնդիրները միշտ ավելի քիչ են լինում, այնպես որ մարդը ասես իր խոստովանությունները դուրս է տալիս դատարկ տարածության մեջ. նա սփռում է իր «ճշմարտությունները», արևի նման, սփռում է իր լույսը։- Եվ մի՞թե ցավալի չէ, որ դատարկ տարածությունը ականջներ չունի։
  • Միայն հիմա է մարդուն նշուլում, որ երաժշտությունը - գրգիռների խորհրդանշական լեզու է. իսկ հետագայում կսովորեն դեռ հստակ գիտենալ երաժշտին իր երաժշտությունից դուրս բերելու համակարգը։ Նա, թերևս, չի էլ կասկածել, որ դրանով իսկ մատնում է իրեն։ Այսպիսին է այդ կամավոր խոստովանությունների անմեղությունը՝ ի հակադրություն բոլոր գրական ստեղծագործությունների։
  • Եթե Երաժշտության աստվածուհին որոշեր խոսել ոչ թե հնչյուններով, այլ բառերով՝ ապա մենք ստիպված կլինեինք փակել ականջներս։
  • Այսօրվա երաժշտության մեջ առկա է կրոնի և զգայականության հնչուն մի միասնություն, և, ուրեմն, ավելի՛ շատ կին, քան երբևիցե եղել է նախկին երաժշտության մեջ։
  • Լավ մտքերը, երբ չափազանց արագ են հաջորդում միմյանց, փչացնում են միմյանց «տեսարանը»։
  • Երբ քո ստեղծագործությունը բերանը բացում է՝ դու ինքդ պետք է լեզուդ քեզ քաշես։
  • Առավել համոզիչը լեզվի մեջ ոչ թե ինքը՝ բառն է, այլ տոնը, ուժը, ելևէջումը, տեմպը, որոնցով արտահայտվում է բառերի շարքը- կարճ՝ երաժշտությունը բառերի հետևում, կիրքը այդ երաժշտության հետևում, անձը այդ կրքի հետևում, ուրեմն՝ այն ամենը, ինչը չի կարող գրի առնվել։ Այդ պատճառով՝ ո՛չ մի գործ գրող- գրող խաղալու հետ։

Ոճի ուսմունքի շուրջ[խմբագրել]

Ա Բ Գ Դ Ե Զ Է Ը Թ Ժ

Ա[խմբագրել]

Առաջինը, ինչն այստեղ անհրաժեշտ է, կյանքն է. ոճը պետք է ա պ ր ի։

Բ[խմբագրել]

Ոճը պետք է համաչափ լինի ք ե զ՝ նկատի ունենալով այն միանգամայն որոշակի անձնավորությանը, ում դու ուզում ես վստահել։ (Կ ր կ ն ա կ ի հ ա ր ա բ ե ր ա կ ց ու թ յ ա ն օրենքը)։

Գ[խմբագրել]

Նախքան գրելու իրավունքը պետք է ճշգրիտ իմանալ՝ «սա ես կարտահայտեի և կկատարեի այսպես և այսպես»։ Գրելը պետք է ընդօրինակություն լինի։

Դ[խմբագրել]

Կյանքի հարստությունը իրեն մատնում է շարժումների հարստությամբ։ Պետք է ամեն ինչ, նախադասության երկարություն ու կարճություն, կետադրական նշանները, բառերի ընտրությունը, դադարները, փաստարկների հերթականությունը - սովորել զգալ իբրև շարժումներ։

Ե[խմբագրել]

Զգո՜ւյշ եղեք պարբերության հետ։ Պարբերության իրավունք ունեն միայն այն մարդիկ, որոնք նաև խոսքի մեջ երկար շնչառություն ունեն։ Մեծամասնության համար պարբերությունը սեթևեթանք է։

Զ[խմբագրել]

Ոճը պետք է ապացուցի, որ հ ա վ ա տ ու մ ես քո մտքերին և դրանք ոչ միայն մտածում, այլև զգում ե ս։

Է[խմբագրել]

Որքան վերացական է ճշմարտությունը, որը ուզում ես սովորեցնել, այնքան ավելի պետք է նախ զգացմունքները դրանց գայթակղես։

Ը[խմբագրել]

Իր միջոցների ընտրության մեջ լավ արձակագրի տակտն այն է, որ ընդհուպ մոտենա բանաստեղծությանը, բայց երբեք նրա կողմը չանցնի։ Առանց իր՝ բանաստեղծականի նրբենագույն զգացողության և օժտվածության՝ անհնարին է տիրապետել այդ տակտին։

Թ[խմբագրել]

Հարգալից և խելոք չէ՝ կանխել քո ընթերցողի թեթև առարկությունները։ Շատ հարգալից և շատ խելոք է քո ընթերցողին թույլ տալ, որ քո իմաստնության վերջին բուն էությունը ինքը արտահայտի։

Ժ[խմբագրել]

Դուք սիրահարված եք վերամբարձ բառերին, ինչպես գույնզգույն մորթիներին, և միայն ստի գորգերի վրա եք դուք կարողանում քայլել հաստատուն քայլքով, դուք, քնքուշնե՜ր։

  • Սիրո մեջ խղճուկությունը սիրով ծպտվում է արժանի սիրո բացակայությամբ։
  • Անպայմանական սերը պարունակում է նաև խոշտանգվելու տենչը. այդժամ այն ընդդեմ ինքն իրեն է, և տրվելու պատրաստակամությունից ի վերջո վերածվում է անգամ ինքնաոչնչացման ցանկության. «Խորտակվի՜ր այս ծովում»։
  • Սիրելու-ցանկությունը մատնում է ինքնագոհությունն ու գերհագեցումը քեզնով, սիրված-լինելու-ցանկությունը, սակայն, կարոտը քո հանդեպ, ինքնա-սիրությունը։ Սիրողը բաշխում է իրեն. նա, ով ուզում է սիրված լինել, ձգտում է նվեր ստանալ ինքն իրեն։
  • Սերը - հնազանդության պտուղն է. սակայն սերունդներ են ընկած պտուղի և արմատի միջև, իսկ ազատությունը սիրո պտուղն է։
  • Կյանքի հանդեպ սերը գրեթե հակադրությունն է Երկարակեցության հանդեպ սիրո։ Ամենայն սեր մտածում է ակնթարթի և հավերժության մասին,- բայց բնավ «տևականության»։
  • Քո գրգիռին անուն տալ՝ արդեն մի քայլ է գրգիռի սահմաններից դուրս։ Խորագույն սերը, օրինակ, իրեն անվանել չգիտի և, թերևս, հարց է տալիս՝ «ես արդյո՞ք ատելություն չեմ»։
  • Սկզբում մի վտքրիկ նախանձ - և այնուհետև մեծ սե՞ր։ Այդպես լուցկու հատիկի շփումից առաջանում է բռնկումը։
  • Մեր բերած զոհաբերությունները սոսկ ապացուցում են, թե որքան անարժեք է դառնում մեզ համար ցանկացած այլ բան, երբ մենք ինչ-որ բան սիրում ենք։
  • Դժբախտ սիրահարի դժբախտությունը դադարում է ոչ թե փոխադարձ սիրով, այլ ավելի-շատ-սիրով։
  • Մենք ամենաշատը ատում ենք ոչ թե այն, ինչը խանգարում է մեզ սիրված լինել, այլ այն, ինչը մեզ խանգարում է անմնացորդ սիրել։
  • Որոշ տղամարդիկ ողբացել են իրենց կանանց հափշտակության վրա, իսկ շատերը՝ որ ոչ ոք չի ուզեցել նրանց հափշտակել իրենցից։
  • Նախքան որևէ մեկը «մարդ կփնտրի», պետք է լապտեր գտած լինի։
  • «Ես զայրանում եմ. որովհետև դու անարդար ես» - այսպես է մտածում սիրողը։
  • Փոխադարձ սիրո պահանջը սնափառություն է և զգայականություն։
  • Զարմանալի է՝ ինչ հիմարության ասես որ զգայականությունը սիրո միջոցով չի կարող տանել, այն հանկարծակի ամբողջովին զրկվում է ողջ լավ ճաշակից և այլանդակը անվանում է գեղեցիկ, հենց որ սերը համոզում է դրան։
  • Իսկապես արդարացի մարդիկ ընծաներ չվերցնող են. նրանք ամեն ինչ հետ են վերադարձնում։ Այդ պատճառով սիրահարների համար նրանք զարհուրանք են։
  • Միշտ հետ վերադարձնել, ոչ մի ընծա չընդունել, բացի իբրև պարգև և նշան, որ մենք դրանցով ճանաչում ենք իսկապես սիրողներին և դա փոխհատուցում ենք մեր սիրով։
  • Հրամայական բնավորությունները կհրամայեն անգամ իրենց Աստծուն, որքան էլ նրանց թվա, թե ծառայում են Նրան։
  • Ինձ ի՛նչ, ճշմարտությունը օգուտ կբերի, թե վնաս կտա,- ինձ կամ ձեզ։ Եկեք մենք այնպիսի մարդիկ ստեղծենք, որոնց - ճշմարտությունը օգուտ տա։
  • Խավարի մեջ ժամանակը այլ կերպ ես զգում, քան լույսի։
  • Արուն դաժան է նրա հանդեպ, ինչը սիրում է,- ոչ թե չարությունից, այլ նրանից, որ նա չափազանց բուռն է զգում իրեն սիրո մեջ և միանգամայն զուրկ է ուրիշի զգացմունքի հանդեպ որևէ զգացմունքից։
  • Գործառույթ-դառնալու-կամեցում. սիրո կանացի իդեալը։ Տղամարդկային իդեալը ձուլումն է և տիրացումը կամ կարեկցանքը (տառապող Աստծո պաշտամունք)։
  • Կինը չի ուզում իրեն խոստովանել, թե նա իր սիրեցյալի մեջ որքան է սիրում տղամարդուն (հենց տղամարդուն), այդ պատճառով նա նրա մեջ աստվածացնում է «մարդուն» - իր առջև և ուրիշների։
  • Կանայք շատ ավեյի զգայուն են, քան տղամարդիկ, հենց որովհետև նրանք ամենևին էլ այնպես չեն գիտակցում զգայականությունն իբրև այդպիսին, ինչպես տղամարդիկ։
Բոլոր կանաց համար, որոնց բարքը և ամոթը արգելում են սեռական հակման բավարարումը, կրոնը, իբրև էրոտիկական պահանջի հոգևոր շղթայազերծում, ինչ-որ անփոխարինելի բան է։
  • Բոլոր կանաց համար, որոնց բարքը և ամոթը արգելում են սեռական հակման բավարարումը, կրոնը, իբրև էրոտիկական պահանջի հոգևոր շղթայազերծում, ինչ-որ անփոխարինելի բան է։
  • Սրտային կարիք։- Կենդանիները կտղուցի ժամանակ նույն թեթևությամբ չեն խառնում իրենց սիրտն ու իրենց տռփանքը, ինչպես այդ անում են մարդիկ և առանձնապես կինարմատները։
  • Երբ կինը հարձակվում է տղամարդու վրա՝ ապա սոսկ կնոջից պաշտպանվելու համար։ Երբ տղամարդը կնոջ հետ բարեկամություն է հաստատում՝ ապա կինը կարծում է, թե նա այդ անում է, որովհետև ի վիճակի չէ հասնել ավելիին։
  • Մեր դարը հակում ունի ամենախելոք տղամարդկանց ճաշակ ներշնչելու տհաս, թուլամիտ ու հլու պարզամիտ կանանց հանդեպ, Ֆաուստի ճաշակը Գրեթխենի հանդեպ, դա վկայության է իր՝ դարի և նրա ամենախելոք տղամարդկանց ճաշակի դեմ։
  • Շատ կանանց մոտ, ինչպես հիպնոսային խառնվածքների, միտքը ի հայտ է գալիս սոսկ հանկարծակիորեն և ցնցումներով, ըստ որում անսպասելի ուժով, ոգին է փչում այդժամ «նրանց վրա» և ոչ նրանցից, ինչպես երևում է։ Այստեղից էլ նրանց եռաչքանի խելամտությունը խառնակ բաների մեջ,- այստեղից էլ ներշնչման նրանց հավատը։
  • Կանանց մանկականությունից զրկում է այն, որ նրանք մշտապես անցկացնում են երեխաների հետ, իբրև նրանց դաստիարակչուհիները։
  • Ի՜նչ վատ է։ Ամուսնության ժամանակը հասնում է անհամեմատ վաղ, քան սիրո ժամանակը, վերջինս մտածված իբրև հասունության վկայությունը, թե՛ տղամարդկանց և թե՛ կանանց մոտ։
  • Սեռական հարաբերության վսեմ և ազնիվ ձևը՝ կրքի ձևը, դեռ հիմա էլ համակված է անմաքուր խղճով։ Իսկ ամենաստորը և ամենաանաzնիվը՝ մաքուր խղճով:
  • Ամուսնությունը սեռերի հարաբերության ամենաստված ձևն է, և հենց դրա համար իրենով է արել մաքուր խիղճը։
  • Ամուսնությունը կարող է հարմար դուրս գալ այնպիսի մարդկանց, ովքեր ո՛չ սիրո են ընդունակ, ո՛չ բարեկամաթյան և հաճույքով ձգտում են իրենց և մյուսներին մոլորության մեջ գցել այդ պակասի հարցում,- ովքեր, ոչ մի փորձ չունենալով ո՛չ սիրո մեջ, ո՛չ բարեկամության՝ չեն կարող հիասթափված լինել նաև իրենով՝ ամուսնությամբ:
  • Ամուսնությունը մտածված է միջակ մարդկանց համար, ովքեր ո՛չ մեծ սիրո, ո՛չ էլ մեծ բարեկամության են ընդունակ, ուրեմն, մեծամասնության համար, բայց նաև՝ այն միանգամայն հազվագյուտների, ովքեր ընդունակ են ինչպես սիրո, այդպես էլ բարեկամության։
  • Ով ընդունակ չէ ո՛չ սիրո, ո՛չ էլ բարեկամության, նա ամենահուսալին է իր խաղադրույքն անում ամուսնության վրա։
  • Հարկավոր է հպարտ երկրպագել, երբ չես կարող կուռք լինել։
  • Ծաղրական մարդու մոտ զգացմունքը հազվադեպ է դուրս հորդում, բայց միշտ շատ բարձր։
  • Լաբիրինթոսային մարդը երբեք ճշմարտություն չի փնտրում, այլ միշտ միայն Արիադնեին,- ինչ էլ որ նա ինքը ասի մեզ այդ մասին։
  • Որ բարձունքում եմ ես ապրո՞ւմ։ Ինքս ինձ բարձրանալով` ես երբեք չեմ հաշվել դեպի ինձ տանող սանդուղքների թիվը։ Որտեղ վերջանում են բոլոր սանդուղքները՝ այնտեղ սկսվում է իմ տունը։
  • Կան տվող բնավորություններ, կան հետ տվողներ։
  • Անգամ մարդու իրենց սովով նախ և առաջ հարմար կերակուր են փնտրում, թեկուզ և այն լինի քիչ սննդարար, կարտոֆիլի նման։
  • Շատ փոքր երջանկությունը մեզ նվիրում է շատ փոքր թշվառություն, և դրանով փչացնում է բնավորությունը։
  • Ամենայն հարմարավետությունից պետք է օգտվել այնպես, ինչպես հիվանդը՝ անկողնուց, առողջացման համար - և ոչ մի դեպքում այլ կերպ։
  • Սարսափ ես զգում այն մտքից, որ հանկարծակի սարսափ ես զգում։
  • Հաղթանակով արբենալուց հետո միշտ առաջ է գալիս մեծ կորուստի զգացումը, մեր թշնամին, մեր թշնամին մեռա՜ծ է։ Անգամ ընկերոջ կորուստը մենք այդքան խորունկ չենք ողբում - և այդ պատճառով՝ ավելի՜ բարձր։
  • Հոգու պահանջը չպետք է խառնել հոգի պահանջելու հետ. վերջինս որոշ շատ սառը անձինք է, որ ունեն։
  • Անտես թելերը ամենաամուրն են կապում։
  • Երկու ճանապարհ կա ձեզ տառապանքից փրկելու համար, արագ մահը և երկար սերը։
  • Ի՞նչ։ Դու ուզում ես ոչ թե ըստ քո գործողությունների, այլ ըստ քո մտահղացումների՞ չափվել։ Բայց քո մտահղացումներն իրենք ծագում են քո գործողություններից։
  • Միայն աննկունը կարող է լռել ինքն իր մասին։
  • Մենք սկսում ենք իբրև ընդօրինակողներ և ավարտում ենք նրանով, որ ընդօրինակում ենք ինքներս մեզ,- դա վերջնական մանկությունն է։
  • «Ես այդ արդարացնում եմ, քանզի ե ս էլ նույն կերպ կվարվեի» - ահա պատմական ուսուցումը։ Ես սարսափո՜ւմ եմ։ Այդ նշանակում է՝ «ես հանդուրժում եմ ինքս ինձ - եթե այդպե՜ս է»։
  • Այն անձանց, որոնց օգնությունից օգտվել ես մի ձեռնարկի ժամանակ, որը չի հաջողվել, հարկավոր է կրկնակի վարձատրել։
  • Մեր թերությունները մեր լավագույն ուսուցիչներն են. բայց լավագույն ուսուցիչների հանդեպ միշտ ապերախտ ես լինում։
  • Մեր հանկարծակի ծագող նողկանքը ինքներս մեր հանդեպ կարող է հավասարապես ինչպես նրբենացված ճաշակի արտահայտությունը լինել,- այդպես էլ փչացած ճաշակի։
  • Վախկոտը չգիտի, թե ինչ բան է մենությունը. նրա աթոռի հետևում միշտ մի թշնամի է կանգնած։
  • Քանի դեռ մեկը կրունկը չի դրել մեզ վրա՝ չես իմանա, որ օձի ժանիք ունես։
  • Ամենայն ուժեղ սպասում ավելի երկար է ապրում իր իրականացումից, եթե վերջինս հասնում է ավելի վաղ, քան սպասել են։
  • Շատ մենակի համար աղմուկն արդեն սփոփանք է։
  • Մենությունը մեզ ավելի խիստ է սարքում ինքներս մեր և ավելի կարոտյալ՝ մարդկանց հանդեպ. երկուսով էլ այն բարելավում է բնավորությունը։
  • Ոմանք իրենց սիրտը գտնում են իրենց գլուխը կորցնելուց ոչ շուտ։
  • Կա մի խստություն, որը կուզենար հասկացված լինել իբրև ուժ։
  • Մարդ երբեք չի ունենում, քանզի մարդ երբեք չ կ ա։ Մարդ շարունակ շահում է կամ կորցնում։
  • Ով գիտի, թե ուր է գնում, նաև գիտի, թե որն է իր համընթաց քամին։
  • Երկու նոր առաքինությունները - իմաստուն մոռացությունը և առագաստները քամուն պարզերու արվեստը։
  • Ամեն ինչ երկու երես ունի, մեկը ծաղկում է, մյուսը՝ թոռոմում։
  • Կարելի է մեկի հետ այնքան հարազատանալ, որ նրան երազում տեսնես անելիս և հանդուրժելիս այն ամենը, ինչը նա անում և հանդուրժում է հարթմնի,- որովհետև դու ինքդ կարող էիր անել և հանդուրժել այդ։
  • «Ավելի լավ է պառկել անկողնում և քեզ հիվանդ զգալ, քան ստիպված լինել ինչ-որ բան անել»- ըստ այս թաքուն դրույթի են ապրում բոլոր ինքնախոշտանգիչները։
  • Մարդիկ, որ անվստահ են իրենք իրենց հանդեպ, ավելի շատ ուզում են սիրված լինել, քան սիրել որպեսզի մի անգամ, թեկուզ և մի պահ, հավատան իրենք իրենց։
  • Այս երկուսն ահա, ըստ էության, միևնույն վատ ճաշակն ունեն, բայց նրանցից մեկը կուզենար իրեն ու մեզ համոզել, որ դա լավագույն ճաշակն է։ Իսկ մյուսը ամաչում է իր ճաշակից և կուզենար իրեն ու մեգ համոզել, որ ինքը մեկ ուրիշը և ավելի լավն ունի - մեր ճաշակը։ Այս երկու տիպերից մեկնումեկին են պատկանում կրթության բոլոր ֆիլիստերները։
  • Նա դա կոչում է հավատարմություն իր կուսակցությանը, բայց այդ միայն նրա հարմարավետությունն է, որը նրան թույլ չի տալիս այլևս ելնել այդ անկողնուց։
  • Մարսման համար, առողջության նպատակներով, կարիք կա մի տեսակ ծուլության։ Անգամ ապրումի մարսման համար։
  • Գրեթե յուրաքանչյուր ապրողի մեջ նստած է մակաբույծը։
  • Խորամանկ մարդիկ սովորաբար պարզ և ոչ բարդ մարդիկ են։
  • Որպեսզի սեփական հիմարության տհաճ հետևանքները բարդես հենց հիմարությանդ վրա, և ոչ թե խառնվածքիդ,- դրա համար ավելի շատ խառնվածք է պահանջվում, քան ունի մարդկանց մեծամասնությունը;
  • Այնտեղ, որտեղ բանը մեծ բարեկեցությունն է, հարկավոր է համբավ կուտակել։
  • Ստենդալը, իբրև կուլիսային սենտենցիա, մեջբերում է. «Telle trouve a se, qui neut pas trouve a se donne». «Ոչ ոք նրան ձրի չի ուզում, դրա համար նա ստիպված է վաճառվե՜լ» - կասեի ես։
  • Նախ պետք է օձը վիշապ դառնա, որպեսզի որևէ մեկը նրանով կարողանա հերոս դառնալ։
  • Կան անձինք, ովքեր յուրաքանչյուրին կուզենային ստիպել իրենց ողջ անձի ընդունմանը կամ ժխտմանը. նմաններին էր պատկանում Ռուսսոն. մեծության նրանց տաժանալից զառանցանքը բխում է իրենք իրենց հանդեպ խելագար անվստահությունից։
  • Բոլոր այն մարդկանց, ովքեր չեն կարող այլևս հակառակորդ լինել նրան, ինչը իրենք սիրում են, ես ընկալում եմ իբրև վնասակար մի բան. նրանք դրանով փչացնում են լավ բաները ե լավ մարդկանց։
  • Ես ուզում եմ իմանալ՝ դու ստեղծագործ թե փոխադրող մարդ ես, ցանկացած նկատառմամբ. իբրև ստեղծագործոզ՝ դու պատկանում ես ազատներին, իբրև փոխադրող՝ դու նրանց ստրուկն ու գործիքն ես։
  • «Չխոսե՞նք այդ մասին»։- «Ընկեր, այդ մասին մենք իրավունք չունենք անգամ լռել»։
  • Զգուշացիր նրանից, նա խոսում է միայն նրա համար, որպեսզի այնուհետև լսելու իրավունք ստանա, իսկ դու, իրականում, լսում ես միայն նրա համար, որ հնարավոր չէ միշտ խոսել - ուրեմն՝ դու վատ ես լսում, իսկ նա լսում է լավ։
  • Այլ կերպ է սիրում աշակերտը, այլ կերպ՝ վարպետը վարպետին։
  • Լավ գիրքը մտքով և ոգով հարստացնում է նաև իր հակառակորդին։
  • Նա ինձ հետ անարդարացի է վարվել - դա նողկալի է։ Բայց որ հիմա էլ ուզում է թախանձագին խնդրելով ինձնից ներում ստանալ իր անարդարության համար՝ դա էլ արդեն կաշվից-դուրս-գալու մասով է։
  • Գժտությունից հետո։ «Թող ինձ ցավ պատճառելու համար ասեն, ինչ ուզում են. ինձ չափազանց քիչ գիտեն, որպեսզի իմանան, թե ինչն է ինձ ամենաշատը ցավ պատճառում»։
  • Ամենաթունավոր նետերը արձակվում են նրա հետևից, ով իր ընկերոջից ազատվում է՝ անգամ չվիրավորելով նրան։
  • Մակերեսայինները պետք է միշտ ստեն, քանզի ոչ մի բովանդակություն չունեն։
  • Այս մարդուն ստած-կպցրած է ոչ թե նրա արտաքինը, այլ նրա ներսը. նա դույզն ինչ չի ուզում արտաքին և մակերես երևալ, ինչպիսին նա, համենայն դեպս, կա։
  • Հղկել ոճը՝ նշանակում է հղկել մտքերը - և ոչ ավելին։
  • Ամենայն անցյալ մի գիր է՝ հարյուրավոր իմաստներով և մեկնություններով և, արդարև, մի ճանապարհ դեպի բ ա զ ու մ գալիքները, սակայն ով գալիքին մի իմաստ է տալիս՝ նա նաև անցյալին է մ ի մեկնություն սահմանում։
  • Չոր է կարեկցանքը մեծի, ինչպես ձեռքսեղմումը հսկայի։
  • Մեծ դերասանները, ովքեր չեն գիտակցում իրենց դերասանությունը, ներգործում են իբրև իսկական մեծություններ և անգամ գերազանցում են նրանց փայլով։
  • Մենության մեջ մենակին հոշոտողն ինքն է, բազմության մեջ նրան հոշոտողները բազում են։ Դե ընտրի՛ր։
  • Չխառնե՛ք, դերասանները կործանվում են գովքի պակասից, իսկական մարդիկ՝ սիրո պակասից։
  • Այսպես կոչված սիրալիրները կարողանում են մեզ մանրը վերադարձնել նաև սիրո գրոշներով։
  • Մենք գովում ենք այն, ինչը մեր ճաշակով է. դա նշանակում է՝ երբ մենք գովում ենք՝ մենք գովում ենք մեր սեփական ճաշակը - սա չի՞ մեղանչում ամենայն լավ ճաշակի դեմ։
  • Գովելով՝ միշտ գովում ես ինքդ քեզ. ժխտելով՝ միշտ ժխտում ես ուրիշներին։
  • Դու ասում ես՝ «սա ինձ դուր է գալիս» - և կարծում ես, թե դրանով իսկ գովում ես ինձ։ Բայց ինձ դուր չես գալիս դու։
  • Մարդկանց ողջ հարաբերության մեջ բանը սոսկ հղիությունն է։
  • Ով մեզ բեղմնավոր չի դարձնում՝ մեզ համար վստահաբար միևնույն է դառնում։ Ում մենք ենք բեղմնավոր դարձում՝ այդ պատճառով մենք նրան դեռ չենք սիրում։
  • Ուրիշ մարդկանց քո ողջ ճանաչողությամբ դու քեզանից դուրս չես ելնում, այլ ավելի ու ավելի ես քաշվում քո մեջ։
  • Մենք ավելի անկեղծ ենք ուրիշների հանդեպ, քան ինքներս մեր։
  • Երբ հարյուր մարդ կանգնած են կողք-կողքի՝ յուրաքանչյուրը կորցնում է իր բանականությունը և ինչ-որ մեկ ուրիշն է ստանում։
  • Շունն իր հանդեպ բարեհաճությունը վճարում է հնազանդությամբ։ Կատուն ըստ այդմ վայելում է իրեն և ուժի հեշտալից զգացում է ունենում. նա ոչինչ հետ չի վերադարձնում։
  • Մեզ գերազանցող մարդու մտերմավարությունը մեզ կատաղեցնում է, քանզի չի կարող փոխադարձվել։ Ընդհակառակը, նրան կարելի է խորհուրդ տալ հարգալից լինել, այսինքն՝ այնպիսի տեսք ընդունել, որ իբր նա ինչ-որ բան հարգում է։
  • Որ ինչ-որ մեկը մեր սրտով է՝ դա մենք հաճույքով հաշվում ենք նրա և մեր սեփական բարոյականության օգտին։
  • Ով աղքատ է սիրով՝ նա ժլատ է անգամ իր հարգալիցությամբ։
  • «Ես»-ը և «ինձ»-ը երկու տարբեր անձինք են։
  • Երբ մենք ուզում ենք որևէ մարդուց հեռանալ՝ մեզ հարկ է սոսկ մեզ ստորացնել նրա առջև - դա իսկույն կշոյի նրա փառասիրությունը, և նա ինքն իր գործին կգնա։
  • Քաղքենիական ե ասպետական առաքինությունները չեն հասկանում միմյանց և սևացնում են միմյանց։
  • Լավագույն դիմակը, որը մենք կարող ենք դնել, մեր սեփական դեմքն է։
  • Ինչ-որ մարդու հանդեպ քո չարացածությունից քեզ համար սարքում ես քո բարոյական դժգոհությունը - և ապա քեզնով հիանում ես. իսկ ատելության հոգնությամբ՝ ներումը - և դարձյալ հիանում ես քեզնով։
  • Այն, ինչը մենք ճանաչում ենք որևէ մարդու մեջ՝ դա էլ բորբոքում ենք նրա մեջ. իսկ ով մարդու միայն ցածր հատկություններն է ճանաչում՝ տիրապետում է նաև դրանց խթանիչ ուժին և դրանք հասցնում է պարպման։ Քո մերձավորների գրգիռները քո դեմ՝ քո ճանաչողության քննադատությունն են՝ ըստ բարձրության և ցածրության։
  • Ինձ չի անհանգստացնում այն, ինչը նա անում է նյութում է իմ դեմ ցերեկով, բայց որ ես գիշերը հայտնվում եմ նրա երազներում՝ ինձ սարսափի մեջ է գցում։
«Ես»-ը և «ինձ»-ը երկու տարբեր անձինք են։
  • Մշակույթը լոկ խնձորի բարակ մաշկն է շիկացած քաոսի վրա։
  • Նա իր համար ձեռք է բերել իր սեփական Աստծուն, բայց երբ ես նայեցի նրան՝ նրա մեջ միայն Աստծո կապիկին տեսա։
  • Սատանան, որ ճանաչողության բարեկամն է, իրեն հեռու է պահում Աստծուց, միայն հեռվից է Աստծո համար հայացքը տրվում։
  • Այս երկու կանայք՝ անցյալն ու ապագան, այժմ այնպիսի աղմուկ են սարքում, որ ներկան փախչում է նրանցից հեռու։
  • Մեծագույն իրադարձությունների դարաշրջանը, հակառակ ամեն ինչին, փոքրագույն ազդեցությունների դարաշրջանը կդառնա, եթե մարդիկ ռեզինից են և չափազանց առաձգական։
  • Այժմ իմ հույսը լիքն է ծայրեծայր, այն դադարել է հուսալ։
  • Ես եկել եմ ձեզ օգնելու, իսկ դուք գանգատվում եք, որ ես չեմ ուզում ձեզ հետ լաց լինել։
  • Այժմ այդ միայն արձագանքն է, որի միջոցով իրադարձությունները «մեծություն» են ձեռք բերում, թերթերի արձագանքը։
  • Ոմանք լոկ մահվանից հետո են մեծ դառնում - արձագանքի միջոցով։
  • Այս սահմանադրական թագավորներին տվել են առաքինությունը. այդ պահից նրանք այլևս չեն կարողանում «անարդարացիություն գործել»,- բայց ախր դրա համար նրանցից նաև վերցրել են իշխանությունը։
  • Ես արագ անցնում եմ ձեր վրայով, ինչպես հայացքը՝ կեղտի։
  • Ամբոխին ավելի վաղ օվսաննա աղաղակելուն չես հասցնի, քանի դեռ քաղաք չես մտել էշով։
  • Մեծ մարդու կողմնակիցները սովորություն ունեն կուրացնել իրենց՝ որ կարողանան նրա գովքը ավելի լավ երգել, խե՜ղճ երգող թռչուններ։
  • Կեղծ մի խոսք է շրջում՝ «ով ինքն իրեն չի կարող փրկել, ինչպե՞ս պիտի փրկի ուրիշներին»։ Բայց եթե ես ունեմ քո շղթայի բանալին՝ ինչո՞ւ պետք է քո և իմ կողպեքը միևնույնը լինեն։
  • Քո կյանքը փորձ է և քո փորձի հուշարձանը։
  • Մարդիկ մղվում են դեպի լույսը ո՛չ թե ավելի լավ տեսնելու, այլ ավելի լավ փայլելու համար։
  • Ես սիրում եմ մարդուն։ Եվ ամենաշատը՝ երբ ես դիմադրում եմ այդ սիրուն։
  • Շատ բաների չեն հավատում միայն նրա համար, որ չեն հավատում տարածված բացատրություններին։
  • Չխաբվե՜ք։ Ամենագործունյա ժողովուրդները իրենց մեջ ամենամեծ հոգնությունն են կրում, նրանց անհանգստությունը թուլություն է,- նրանք սպասելու և ծուլության համար այլևս բավականաչափ բովանդակություն չունեն։
  • Գերմանիայում անհամեմատ ավելի շատ են պատվում ցանկությանը, քան կարողությունը, դա ամենահարմար երկիրն է անկատար և հավակնոտ մարդկանց համար։
  • Մարդիկ կան, որոնց վսեմ շարժուձևերով կհամոզես, սակայն հիմնավորումներով կդարձնես կասկածոտ։
  • Ստոր խառնվածքները սխալվում են ազնիվների հարցում, նրանք չե՜ն գուշակում նրանց դրդապատճառները։
  • Մեծ բանաստեղծները իրենց մեջ բազմաթիվ անձինք են կրում, ոմանք միայն մի, սակայն մե՜ծ։-
  • Հակադրությունները միմյանց հետ տղամարդու և կնոջ պես զուգավորել՝ ինչ-որ երրորդ բանի բեղմնավորման համար - ահա՜ հանճարի ստեղծագործության ծննդաբանությունը։
  • Սպառազինել ժողովրդին - ի վերջո նշանակում է սպառազինել ամբոխին։
  • Թող բանաստեղծուկներին և անբաններին սա ասված լինի. ով ոչինչ չունի ստեղծելու, նրան ոչինչն է ստեղծել տալիս։
  • Յոթներորդ մենությունը։- Եվ երբ ես մի անգամ պետք է ոռնայի գայլերի հետ, ես դա այնքան լավ արեցի, և այդժամ մի գայլ ասաց՝ «դու ավելի լավ ես ոռնում, քան մենք՝ գայլերս»։
  • Գոյություն ունի այնքան կորած դժբախտություն, այնքան կորած, ինչպես արևի ջերմության մեծ մասը տիեզերքում։

Արտաքին Հղումներ[խմբագրել]

Վիքիպեդիա
Վիքիպեդիան ունի հոդված, որը վերաբերում է՝