Ռաֆայել Արամյան

Վիքիքաղվածք-ից
Jump to navigation Jump to search

Ռաֆայել Գևորգի Արամյան (1921, նոյեմբերի 29, Վաղարշապատ - 1978, օգոստոսի 7, Երևան), հայ արձակագիր, թարգմանիչ, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ (1950)։

Քաղվածքներ[խմբագրել]

  • Երեխաները, որքան էլ երեխա են, ինչ-որ բանով նման են մեզ, նրանք էլ գիտեն իրենց սահմանը, գիտեն, թե որտեղից պետք է ետ վերադառնան, իսկ եթե անցնում են սահմանը, վերջում պատժվում են համարձակության համար՝ այնպես, ինչպես մենք[1]:
  • Նա, ով լքում է իր հայրենիքը, նա աղքատացնում է իրեն և հայրենիքը[1]:
  • Ծառ չկա, որի միջով քամի չանցնից[1]:
  • Երբ մեջքդ էլ չի ուղղվում, և ծունկդ էլ չի ծալվում, գալիս է ժամը տխուր երգերի[1]:
  • Ասում են մի չար մարդ է եղել և որքան չարություններ, վատություններ է արել, այնքան մեխ է խփել իր տան առջև ծառի բնին: Մեկ օր էլ տեսել է, որ էլ տեղ չի մնացել ու մեխը մեխին անհնարին է խփել, գնացել է իմաստունի մոտ ու ասել.
-Իմաստուն, իմաստուն, ես իմ ամեն մի չարությունից հետո մի մեխ եմ խփում ծառի բնին, և հիմա էլ տեղ չի մնացել, ի՞նչ անեմ:
Եվ իմաստունը, որ իսկապես իմաստուն էր, ասել է.
-Գնա և հիմա միայն լավություններ ու բարություններ արա, ու ամեն բարությունից հետո մի մեխ դուրս քաշիր ծառի բնից և երբ բոլոր մեխերը կհանես, արի ինձ մոտ:
Անցել են տարիներ: Չար մարդը բարություններ է արել և մեկ օր նորից գնացել է իմաստունի մոտ, հիշեցրել նրան, թե ով է ինքը ու ասել.
-Հիմա ծառի բնին էլ մեխ չկա, տեղ բացվեց:
Իմաստունը, որ իսկապես իմաստուն էր, տխրել է, և ասել.
-Մարդ, ես քեզ այս ամենն ասացի, ոչ թե տեղ բացելու համար, այլ որ տեսնես ու հասկանաս, թե որքան էլ բարություն անես, չարություններիդ հետքերը միշտ մնալու են ծառի բնին:
-Իսկ ես հենց դրա համար էլ ուզում եմ նորից մեխեր խփել, որ հետքերը չմնան, - ասել է չար մարդը:
Եվ իմաստունը, որ իսկապես իմաստուն էր, հանկարծ հասկացել է, որ ինքն այնքան էլ իմաստուն չէ ու լռել, ոչինչ չի պատասխանել[1]:
  • Ավելի լավ է առյուծի կեր լինեմ հայրենիքում, քան թե աղվեսի շուքի տակ ապրեմ[1]:
  • Շրջող աղվեսն ավելի շատ բան գիտի, քան քնած առյուծը[1]:
  • Գայլը փարախում ձագեր է բերել, և դա մեր շների հեզությունից է[1]:
  • Մեզանից ով էլ իր շալվարին այսքան կարկատան ունենա, պարզապես կմնա նստարանին կպած ու երբեք չի շարժվի տեղից[1]:
  • Բաներ կան, որ չես կանխի, ու նրանք գալու են, երբ պետք է գան, և ամենից լավը պատրաստ լինելն է...[1]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 1,9 Ռաֆայել Արամյան, Մեռած քաղաքի պարիսպների տակ, Երևան, «Հայաստան», 1970, 272 էջ
Վիքիպեդիա
Կարդացե՛ք Ռաֆայել Արամյան հոդվածը նաև Վիքիպեդիայում: