Նառա Վարդանյան

Վիքիքաղվածք-ից
Jump to navigation Jump to search

Նառա Վարդանյան (փետրվարի 5, 1985, Տավուշ, Տավուշի մարզ, Հայաստան, ԽՍՀՄ ), հայ ժամանակակից գրող։

Քաղվածքներ[խմբագրել]

Արգելված պտուղ
  • -Միայն երազանքներում ա հնարավոր երջանիկ լինել, բալե'ս: Երբ դեռ պատերազմ էր, երազանքս հաղթանակն էր: Իսկ արդյունքում հաղթանակը մեր պարտությունն էր: Ամենատխրությունը միշտ պատերազմից հետո ա գալիս: Հիմա էլ` երազներումս միայն պատերազմ ա, ու երազում երջանիկ եմ, որովհետև պատերազմի ժամանակ պաշտպանում ես, դու միայն էդտեղ ես ուժեղ, էդտեղ ես պետք: Կին ես պաշտպանում, ով մտածում ա` աշխարհում լիքը տղամարդ, իսկ իմ տան կողպեքը փչացած, աշխարհում լիքը տղամարդ` անկողինս դատարկ: Հենց այդ օրերին էր մարդ ուզում գեղեցիկ լինել, երջանիկ լինել, ծիծաղել: Ընկերոջն օգնել: Կին սիրել[1]:
  • Դռներ կան, որ թակելուց մեկ է չեն բացվում, ու մենք դռների առջև` խաղաղ դատարկության մեջ նստած, վաստակած դրամներն էինք հաշվում[1]:
  • Այստեղ հաղթանակը ավերակ էր, հպարտությունը ավերված էր, նռան կարմիր մանր-մանր ծաղիկները` ուլունք-նվերներ ավերակներին[1]:
  • Մարդ որ մի քիչ շատ է կարդում, շատ բան է հասկանում, եթե շուրջն էլ մի թեթև միստիկ բան կա, իրեն թվում է` ընտրյալ է, բացառիկ[1]:
  • «Աղջի'կս, դու խելոք ես, գրում ես, իսկ գրողը միշտ էլ տեսիլքներ է ունենում, մի' վախեցիր դրանից»: Բայց ես գրում էի, որովհետև սարսափելի վախենում էի մահվանից[1]:
  • Տեսնում էի, թե աչքերի մեջ ինչպես է ատելությունը տխրություն դառնում[1]:
  • Միշտ պստիկի հայացքով նրան ժպտալով` խույս էի տվել վտանգավորը կռահելու տագնապից[1]:
  • Մանեն կանգնել էր քահանայի առջև և շեշտակի աչքերին նայելով` հարցրել` Տե'ր հայր, Դուք ինչ-որ մեկին ատո՞ւմ եք[1]:
  • Ինձ անիծում է` հիվանդություն ընկնես, մեռնես: Հիվանդություն ընկել եմ, բայց ինքն է մեռնում[1]:
  • Գնում եմ, որովհետև իմացա` ըմբոստությունը խեղճությունից է...[1]
  • Արվեստի հավերժությունը ենթադրում է մենակություն` բոլորին մահվան մեջ կորցնելու վախ...[1]
  • Ես ուզում եմ, ինչքան էլ հեռու գնամ, այնուամենայնիվ վերադառնամ այն տեղը, որտեղից ճամփա եմ ընկել[1]:
Մի պարկ կյանք
  • Դե, պատերազմը երկար տևեց, էդ ընթացքում շատերը նյարդայնացան, շատերը խելագարվեցին: Բայց քանի որ իմ մանկության մեջ պատերազմից առաջ ու հետո տեսած մարդիկ նույնն էին, փոփոխությունները դժվար էր նկատելը[2]:
  • Չորրորդ հարկի Աստղիկ տատի միակ տղան մեր շենքի ջահելներից առաջին զոհն էր: Աստղիկը որդու հետ Սումգայիթից հազիվ էր փախել. ամուսնու ականջները կտրել էին, կնոջ ու որդու առաջ կրակել: Որդու զոհվելու օրը չորրորդ հարկից մինչև բակ ավլեց: Լուռ ավլում էր: Բերեցին բակում եռագույնի տակ՝ մոմի նման տղայի վրա Աստղիկը լացեց, լացեց, տարան Եռաբլուր: Աստղիկը հաջորդ օրը ավելը ձեռքին չորրորդ հարկից մինչև բակ ավլեց: Հարևաններն ասացին՝ խելագարվել է, բայց երբ տեսա, որ ամեն օր մեկը Աստղիկի համար տաք ճաշ է եփում ու իջեցնում, մյուս օրը որոշեցի ավելը ձեռքիս միանալ Աստղիկ տատին: Աստղիկի ձեռքին մի պարկ կար: Երկուսով լավ փոշի բարձրացնելով ավլում էինք: Ասացի՝ Աստղիկ տատ, տուր պահեմ մեշոկդ: Չարացած վրաս նայեց, հրեց ինձ: Հարևանները մորս ասացին՝ երեխուն հեռու պահի խելագարից[2]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել]


Վիքիպեդիա
Կարդացե՛ք Նառա Վարդանյան հոդվածը նաև Վիքիպեդիայում: