Մենություն
Վիքիքաղվածքյից՝ ազատ հանրագիտարանից
Բովանդակություն |
[խմբագրել] Աղբյուրով
[խմբագրել] Գրիգոր Գուրզադյան
- Այո՛, մարդ-տիեզերական մարմինը մի եզակի ու անկրկնելի երևույթ է տիեզերքում, իր մենության ու միայնակության մեջ ապշեցուցիչ մի առեղծված: Ու, թերևս, տիեզերական «կարմիր գրքում» գրանցվելիք մի արժեք՝ ինքնաոչնչացման եզր հասցված...[1]
[խմբագրել] Գոթհոլդ Լեսսինգ
- Միայնակ ուրախանալը տխուր բան է:[2]
[խմբագրել] Ֆիլիպ Սիդնեյ
[խմբագրել] Ջոն Ստայնբեք
- Մենք միայնակ կենդանիներ ենք: Մեր բոլոր կյանքը անց ենք կացնում փորձելով պակաս միայնակ լինենք: Մեր ամենահնագույն մեթոդներից պատմվածք պատմելն է՝ լսողին աղաչելով, որ ասի -- կամ զգա -- «Այո, դա այդպես է, կամ գոնե դա այդպես է ինչպես ես եմ զգում: Դու այնքան, որ կարծում էիր, մենակ չես:»
- «Ի հարգանք բառերի» (անգլերեն՝ In Awe of Words), Դը Էքսոնիան (The Exonian), 75-րդ ամյակի հրատարակչություն, Էքսեթերի համալսարան (1930)
[խմբագրել] Առանց աղբյուրի
[խմբագրել] Ֆրիդրիխ Նիցշե
- «Ես մարդկանց մոտիկությունից չեմ փախչում, հենց հեռուն, մարդու և մարդու միջև մշտնջենական հեռուն է, որ ինձ մենություն է քշում»։
- Վախկոտը չգիտի, թե ինչ բան է մենությունը. նրա աթոռի հետևում միշտ մի թշնամի է կանգնած։
- Մենությունը մեզ ավելի խիստ է սարքում ինքներս մեր և ավելի կարոտյալ՝ մարդկանց հանդեպ. երկուսով էլ այն բարելավում է բնավորությունը։
- Մենության մեջ մենակին հոշոտողն ինքն է, բազմության մեջ նրան հոշոտողները բազում են։ Դե ընտրի՛ր։
- Նա միայնակ է և ոչինչ չունի, բացի իր մտքերից, ի՛նչ կա զարմանալի, որ նա հաճախ նրանց հետ տրվում է գրգանքի և չարաճճիություններ է անում և քաշում է նրանց ականջները։- Իսկ դուք, անտաշնե՛ր, ասում եք՝ նա թերահավատ է։
- Ես միայն հիմա եմ մենակ, ես տենչում էի մարդկանց, ես փնտրում էի մարդկանց - ես միշտ միայն ինքս ինձ գտա - և այլևս չե՜մ տենչում ինձ։
- Շատ մենակի համար աղմուկն արդեն սփոփանք է։
[խմբագրել] Նորվեգական առածներ
- Փոքր, բայց հիանալի խնջույք, ասաց մարդը, որը մենակ էր խմում:
[խմբագրել] Աղբյուրներ
- ↑ (2002) Ալբերտ Միքայելյան և Միքայել Մարդումյանում՝ Մտքի Հրավառություն։ Զանգակ-97 հրատարակչություն, 199։ ISBN 99930-2-263-2։
- ↑ (2006) Սուրեն Գրիգորյանում՝ Ասույթներ։ «Լուսաբաց հրատարակչատուն», 314։
- ↑ (1974) Փառանձեմ Վարդունիում՝ Մտերիմ Խոսքեր։ «Հայաստան» Հրատարակչություն, 181։