Զիգմունդ Ֆրոյդ

Վիքիքաղվածք-ից
Զիգմունդ Ֆրոյդը

Զիգմունդ Ֆրոյդ (գերմաներեն՝ Sigmund Freud) (մայիսի 6, 1856 — սեպտեմբերի 23, 1939) ավստրիացի հոգեբան, հոգեվերլուծության հիմնադիրը։

Քաղվածքներ[խմբագրել]

  • Համաշխարհային կրոններն իրենց հավատալիքների ու ծեսերի համալիրով ոչ այլ ինչ են, քան «համընդհանուր կպչուն վիճակների նևրոզ»[1]։
  • Որքան անթերի է մարդն արտաքինից, այնքան շատ են դևերը նրա ներսում…
  • Մենք միմյանց պատահաբար չենք ընտրում։ Մենք հանդիպում ենք նրանց, ովքեր արդեն գոյություն ունեն մեր ենթագիտակցության մեջ։
  • Մարդուն երջանիկ դարձնելու խնդիրը չէր մտնում աշխարհի արարման ծրագրի մեջ։
  • Մենք կյանք են գալիս միայնակ և միայնակ էլ հեռանում կյանքից։
  • Շատերին սիրողը ճանաչում է կանանց, մեկին սիրողը սովորում է սիրել։
  • Շատ մարդիկ իրականում չեն ձգտում ազատության, քանի որ այն պատասխանատվություն է ենթադրում, իսկ պատասխանատվությունը վախեցնում է մարդկանց մեծամասնությանը։
  • Միջնադարում ինձ կայրեին, այժմ այրում են միայն իմ գրքերը։
  • Սեր և աշխատանք. ահա սրանք են մեր մարդկայնության հիմնաքարերը։
  • Նախանձը կործանարար է։
  • Չկա ավելի թանկարժեք բան, քան հիվանդությունն ու դրա անտեսումը։
  • Հասարակությունները երբեք ճշմարտության ծարավ չեն եղել։ Նրանց պատրանքներ են պետք, առանց որոնց նրանք չեն կարող ապրել։
  • Հիմարության առաջին ախտանիշն ամոթի կատարյալ բացակայությունն է։
  • Ամեն մարդ ունի ցանկություն, որի մասին ոչ -ք տեղյակ չէ, և այնպիսի ցանկություն, որի մասին անգամ ինքն իրեն չի խոստովանում։
  • Մարդուն բնորոշ է՝ գնահատել և ցանկանալ այն, ինչին հասնել նա չի կարող։
  • Միակ մարդը, որի հետ պետք է համեմատվել, դուք եք՝ անցյալում։ Եվ միակ մարդն, ումից լավը պետք է դառնաք, դուք եք՝ ներկայում։
  • Ճնշված էմոցիաները չեն մեռնում: Նրանց ստիպել են լռել: Եվ նրանք ներսից են շարունակում ազդել մարդու վրա[2]:
  • Քարի փոխարեն հայհոյանքով պատասխանող առաջին մարդը քաղաքակրթության արարիչն էր[2]:
  • Երբեք տառապանքի առաջ մենք այնպես անպաշտպան չենք լինում, որքան, երբ սիրում ենք[2]:
  • Եթե դու մարդուն ամեն ինչ ներել ես, նշանակում է՝ նրա հետ ամեն բան վերջացած է[2]:
  • Աշխարհաստեղծման պլանների մեջ մարդուն երջանիկ դարձնելու խնդիրը չէր մտնում[2]:
  • Մարդկանց մեծ մասն իրականում ազատություն չի ուզում, քանի որ այն ենթադրում է պատասխանատվություն, իսկ պատասխանատվությունը մարդկանց մեծ մասին վախեցնում է[2]:
  • Այն պահից, երբ մարդը սկսում է մտածել կյանքի իմաստի ու արժեքի մասին, կարելի է նրան հիվանդ համարել: Նախքան ինքդ քեզ մոտ ընկճախտ և ցածր ինքնագնահատական ախտորոշելը՝ համոզվիր, որ դու հիմարներով չես շրջապատված[2]:
  • Այս աշխարհը գիտակցող մարդը խիզախություն կցուցաբերի: Այդ պատճառով ամենագլխավոր ճշմարտությունը, որը պետք է գիտակցել, մահն է[2]:
  • Երկու բան օգնում են պահպանել առողջությունը՝ սերը կյանքի նկատմամբ և սիրելի աշխատանքը: Այն, որ մենք բոլորս էլ մեռնելու ենք, չի նշանակում, որ ընդհանրապես ապրել չարժե: Մենք կարող ենք սիրել ծաղիկներ, ծառեր, անձրև, անձրևից հետո հողի բույրը: Անկասկած, կյանքում գոյություն ունի այն, ինչ կարելի է սիրել: Պետք չէ մտածել, որ բաժակը կիսով չափ դատարկ է: Բայց պետք չէ մոլորության մեջ ընկնել ու մտածել, որ այն կիսով չափ լիքն է: Մենք պետք է բաժակը տեսնենք այնպիսին, ինչպիսին որ այն կա: Ձեր աշխատանքը կարող է կառուցել կամ քանդել ձեր կյանքը: Սեփական աշխատանքի նկատմամբ ունեցած ատելության ցավը կարող է ավելի ուժեղ լինել, քան ճկույթին հասցված հարվածի ցավը, քանի որ վերջինս մի քանի րոպե է տևում, իսկ առաջինը կարող է ձգվել ողջ կյանքի ընթացքում[2]:
  • Մեր ուժը մեր թուլության մեջ է: Թշնամիները կարող են մեզ ոչնչացնել մեն-միակ եղանակով՝ կպչելով մեր թուլություններին: Եթե մարդն ընդունում է իր թերությունները, ուրիշները չեն ունենա այն զենքը, որը հնարավոր կլիներ օգտագործել մեր դեմ: Մենք կարող ենք ուժեղ լինել՝ ընդունելով այն փաստը, որ մենք էլ ունենք թերություններ[2]:
  • Այն, ինչը մենք սովոր ենք սեր անվանել, ոչ թե սերն է, այլ լիբիդոն: Իրական սիրո հետ այն շատ քիչ կապ ունի: Չնայած սա շատ վիճելի պնդում է, այն շատ ավելի մոտ է ճշմարտությանը, քան կարող է թվալ առաջին հայացքից: Փորձեք մտածել, թե ինչպես կարող է սերը տառապանք պատճառել, և շատ բան իր տեղը կընկնի[2]:
  • Մարդիկ ավելի բարոյական են, քան իրենք մտածում են, և շատ ավելի անբարոյական են, քան կարող են երևակայել: Կյանքում դուք միշտ ընտրում եք սեփական ուղին: Ինչ ճանապարհ էլ որ դուք ընտրեք, չարժե քննադատել նրանց, ովքեր այլ ուղի են ընտրում: Միայն անբարոյական մարդը կարող է այդպես անել[2]:
  • Նևրոզն անորոշությունը հաղթահարելու ունակության բացակայությունն է: Անորոշության նկատմամբ մեր տագնապալի զգացողությունն ամենացավալի էմոցիաներից է, սակայն յուրաքանչյուր իրողության ինքնատիպ կերպով է արձագանքում[2]:
  • Մարդիկ կարող են իրենք իրենց պաշտպանել հարձակումներից, սակայն նրանք անզոր են հաճոյախոսությունների առաջ: Մեզնից շատերը չեն կարողանում տանել մեր անձի վերաբերյալ հնչող քննադատությունները: Այդ պատճառով էլ մենք փորձում ենք գտնել մեզ քննադատողների թույլ տեղերը, որպեսզի նրանց ցավ պատճառենք[2]:
  • Կնոջը հասկանալու համար մենք լաբիրինթոսը պետք է կարողանանք ուղիղ գծի վերածել: Հնարավոր է, պատճառն այն է, որ տղամարդիկ ավելի կանխատեսելի են[2]:
  • Ես միշտ ուժ ու վստահություն դրսում եմ փնտրել, այնինչ նրանք միշտ ներսում են, և դուք միշտ կարող եք դրանք այնտեղ գտնել: Որքան քիչ է ձեր ինքնագնահատականը կախված ուրիշների կարծիքից, այնքան երջանիկ ու արդյունավետ եք դուք[2]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել]

  1. Ալբերտ Միքայելյան և Միքայել Մարդումյան, ed (2002). Մտքի Հրավառություն. Զանգակ-97 հրատարակչություն. էջ 196. ISBN 99930-2-263-2. 
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 2,13 2,14 2,15 Սոֆա Պետրոսյան (14.12.2017)։ «Մեր աշխատանքը կարող է կառուցել կամ քանդել ձեր կյանքը». կյանքի 10 դաժան ճշմարտությունները։ 168.am։ Վերստացված է՝ 6 Մարտ 2018։


Աղբյուրներ[խմբագրել]

Վիքիպեդիա
Կարդացե՛ք Զիգմունդ Ֆրոյդ հոդվածը նաև Վիքիպեդիայում: