Անդրանիկ (պատմավեպ)

Վիքիքաղվածք-ից
Jump to navigation Jump to search

«Անդրանիկ», Սերո Խանզադյանի վեպը նվիրված Անդրանիկ Օզանյանին։ Վեպում նկարագրված են Առաջին համաշխարհային պատերազմի սարսափների ու կործանումների շրջանը, կայզերական Գերմանիայի միլիտարիստների ու թուրքական ցեղասպան զավթիչների վայրագությունները Արևմտյան Հայաստանում և Անդրկովկասում։ Վեպը հրատարակվել է Զորավար Անդրանիկի ծննդյան 125-ամյակի առթիվ։

Քաղվածքներ[խմբագրել]

  • Անդրանիկ Օզանյանը շտապ իջավ վագոնից, չնկատելով շրջապատը, ոչինչ և ոչ ոքի։ Նրա զինվորական զգեստը սեղմ էր, գոտին՝ ձիգ։ Լայն, սափրած երեսին ընդգծված էր ուժգին վճռականություն, որ լինում է մեծ նպատակով շատ հեռվից վերջապես տեղ հասած ուղևորի մոտ։
  • Հրայր Դժոխքը ձեռ էր առնում նրան. — Ողջ նպատակդ խեղդել ես բեղերիդ մեջ, Մուրադ։ — Ինքը՝ Հրայրը, միշտ սափրված էր, դեմքը երկարուկ, ճակատը բարձր։ Մուրադը չէր նեղանում նրանից, միայն ծիծաղում էր։
  • Իր կյանքում երևի առաջին անգամ Անդրանիկը մտաբերեց աստծուն՝ տե՜ր, օգնական եղիր դժբախտ ազգիս հայոց։ Ներս մտավ հաստատուն քայլերով։ Միայն գլխի շարժումով բարևեց փոխարքային [Վորոնցով Դաշկովին]։ Այդտեղ հավաքված գեներալներից ոմանք դա գռեհկություն համարեցին, մյուսները՝ հանդգնություն, այն էլ մի հայ ատամանի՝ հայդուկի կողմից։ Փոխարքան, սակայն, ժպտաց, հրավիրեց նստել սեղանի մոտ՝ իր դիմաց։
  • Մշուշի միջից հայտնվեց Գևորգ Չաուշի կենդանի պատկերը, ապա Աղբյուր Սերոբը, նրա պատանի որդին, եղբայրները, որ նույնպես ֆիդայի էին։ Երևացին մշեցի ֆիդայի Մարտիրոսը, Հրայրն ու էլի նահատակներ։ Լսեց նրանց ձայնը. — Շտապի՛ր, Անդրանիկ, Սասունի լեռները նորից կրակի մեջ են։ Շտապի՜ր...

Տես նաև[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Խանզադյան, Ս. Ն. «Անդրանիկ»։ Վեպ. — Երևան։ «Խորհրդային գրող» հրատարակչություն, 1989 թ., 448 էջ։