Մորմոք (վեպ)

Վիքիքաղվածք-ից
Jump to navigation Jump to search

Մորմոք, հայ խորհրդային արձակագիր Անժելա Ստեփանյանի վեպը:

Քաղվածքներ[խմբագրել]

  • Որքան քիչ բան է պետք, որ մարդն իրեն մարդ զգա:
  • Մարդիկ հեշտությամբ ներում են սիրային ժամանակավոր կապերը, ավելի ճիշտ չտեսնելու են տալիս, իսկ լուրջ զգացմունքը չգիտես ինչու, համարում են «հանցավոր» և սկսում անհանգստանալ: Դրա մեջ ասես թաքնված վտանգի սպառնալիք ու ոտնձգություն են տեսնում իրենց նկատմամբ: Մանավանդ ամուսին ունեցող կանայք:
  • Երբ ինքդ քեզ հետ ես, դեմ առ դեմ, մերկացած հոգիդ մթում խոստովանություններ է շշնջում, և դու դեռ տոգորվում ես սպասումի անհայտ հույսերով:
  • Սխալը, հակառակի պես, կատարվում է հենց այն ժամանակ, երբ ամենից շատ ես զգուշանում, երբ հատկապես լարում ես ուշադրությունդ:
  • Ամեն մարդ անում է այն, ինչի ընդունակ է, ինչ կարող է, և անում է ուժերը ներածին չափ:
  • Սկզբունքները ժամանակի հարվածներին չեն դիմանում, հնանում, մաշվում են զգեստի պես:
  • Մարդը քանի մեծանում, այնքան ավելի հաճախ է ետ նայում իր անցյալին, իր պատանեկությանը:
  • Որքան պայմանականություններ է ստեղծել մարդն իր համար` բարոյական արգելքներ ու սահմանափակումներ` գամելու ոտքերն աներևույթ շղթաներով և …տառապելու:
  • Ջահելությունը անմրցելի առավելություն է:

Աղբյուրներ[խմբագրել]