Մենություն

Վիքիքաղվածք-ից
(Վերահղված է Միայնակից)
Jump to navigation Jump to search
Միայնակ մարդ

w:Մենություն

Աղբյուրով[խմբագրել]

Գրիգոր Գուրզադյան[խմբագրել]

  • Այո՛, մարդ-տիեզերական մարմինը մի եզակի ու անկրկնելի երևույթ է տիեզերքում, իր մենության ու միայնակության մեջ ապշեցուցիչ մի առեղծված։ Ու, թերևս, տիեզերական «կարմիր գրքում» գրանցվելիք մի արժեք՝ ինքնաոչնչացման եզր հասցված...[1]

Գոթհոլդ Լեսսինգ[խմբագրել]

  • Միայնակ ուրախանալը տխուր բան է[2]։

Գաբրիել Մարսել[խմբագրել]

Ֆիլիպ Սիդնեյ[խմբագրել]

  • Երբեք մենակ չի լինի այն մարդը, որին ուղեկցում է գիրքը, գաղափարը[4]։

Ջոն Ստայնբեք[խմբագրել]

  • Մենք միայնակ կենդանիներ ենք։ Մեր բոլոր կյանքը անց ենք կացնում փորձելով պակաս միայնակ լինենք։ Մեր ամենահնագույն մեթոդներից պատմվածք պատմելն է՝ լսողին աղաչելով, որ ասի—կամ զգա -- «Այո, դա այդպես է, կամ գոնե դա այդպես է ինչպես ես եմ զգում: Դու այնքան, որ կարծում էիր, մենակ չես:»
    • «Ի հարգանք բառերի» (անգլերեն՝ In Awe of Words), Դը Էքսոնիան (The Exonian), 75-րդ ամյակի հրատարակչություն, Էքսեթերի համալսարան (1930)

Առանց աղբյուրի[խմբագրել]

Մենություն

Ֆրիդրիխ Նիցշե[խմբագրել]

  • «Ես մարդկանց մոտիկությունից չեմ փախչում, հենց հեռուն, մարդու և մարդու միջև մշտնջենական հեռուն է, որ ինձ մենություն է քշում»։
  • Վախկոտը չգիտի, թե ինչ բան է մենությունը. նրա աթոռի հետևում միշտ մի թշնամի է կանգնած։
  • Մենությունը մեզ ավելի խիստ է սարքում ինքներս մեր և ավելի կարոտյալ՝ մարդկանց հանդեպ. երկուսով էլ այն բարելավում է բնավորությունը։
  • Մենության մեջ մենակին հոշոտողն ինքն է, բազմության մեջ նրան հոշոտողները բազում են։ Դե ընտրի՛ր։
  • Նա միայնակ է և ոչինչ չունի, բացի իր մտքերից, ի՛նչ կա զարմանալի, որ նա հաճախ նրանց հետ տրվում է գրգանքի և չարաճճիություններ է անում և քաշում է նրանց ականջները։- Իսկ դուք, անտաշնե՛ր, ասում եք՝ նա թերահավատ է։
  • Ես միայն հիմա եմ մենակ, ես տենչում էի մարդկանց, ես փնտրում էի մարդկանց - ես միշտ միայն ինքս ինձ գտա - և այլևս չե՜մ տենչում ինձ։
  • Շատ մենակի համար աղմուկն արդեն սփոփանք է։

Նորվեգական առածներ[խմբագրել]

  • Փոքր, բայց հիանալի խնջույք, ասաց մարդը, որը մենակ էր խմում։

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  1. Ալբերտ Միքայելյան և Միքայել Մարդումյան, ed (2002). Մտքի Հրավառություն. Զանգակ-97 հրատարակչություն. էջ 199. ISBN 99930-2-263-2. 
  2. Սուրեն Գրիգորյան, ed (2006). Ասույթներ. «Լուսաբաց հրատարակչատուն». էջ 314. 
  3. Սուրեն Գրիգորյան, ed (2006). Ասույթներ. «Լուսաբաց հրատարակչատուն». էջ 311. 
  4. Փառանձեմ Վարդունի, ed (1974). Մտերիմ Խոսքեր. «Հայաստան» Հրատարակչություն. էջ 181.