Տատրագոմի հարսը

Վիքիքաղվածք-ից
Jump to navigation Jump to search

Տատրագոմի հարսը, Կոստան Զարյանի պոեմը, որ գրվել և հրատարակվել է 1930 թվականին։

Քաղվածքներ[խմբագրել]

  • Բայց հայը վաղուց սովոր է ապրել մութ ոգիների
վտանգալից ծոցում:
  • -Ես սիրեցի... մե՞ղք է սիրել... Ես ոչ ոքի երդում չտվի
մնալ այրի, մնալ մենակ, ընդմիշտ մենակ... Ես սիրեցի,
մե՞ղք է սիրել...
  • «Սանան չմոռնաք... ինձ համար ընդմիշտ աշխարհ վերջացավ...
հայդուկն իր կնոջ հոգալ չի կարող, թող ժողովուրդը հսկե, մտածե...»
  • Ի՞նչ է Սանան,- ֆեդայու կին, ընդմիշտ մեկնած
ողջ մի մարդու դժբախտ այրի, գյուղի ճնշիչ նայվածքի տակ
քայլող մի շուք` մենակություն և հիշատակ:
  • Բայց ֆեդայու կնոջ հանդեպ ո՞վ կարող էր
նայվածքով իսկ մեղանչել: Ո՞վ կարող էր հետը խոսել
կամ աչքերի միջից քաղել բոց մի դալուկ...
Ֆեդայու կին`
գյուղի պատիվ ու հիշատակ շատ սրբագին:
  • Բուք էր դրսում։
Հայոց դաժան լեռների վրա
աստվածները քայլում էին բարկացած:

Արտաքին հղումներ[խմբագրել]

Վիքիպեդիա
Կարդացե՛ք Տատրագոմի հարսը հոդվածը նաև Վիքիպեդիայում: