Վարպետը և Մարգարիտան

Վիքիքաղվածք-ից
Jump to navigation Jump to search
Սերգեյ Պանասենկո-Միխալկին, Հրաժեշտ Մոսկվային («Վարպետը և Մարգարիտան» վեպի նկարազարդումներից, յուղաներկ, կտավ), 1995

«Վարպետը և Մարգարիտան» (ռուսերեն՝ Мастер и Маргарита), Միխայիլ Բուլգակովի վերջին և ամենանշանակալի ստեղծագործությունն է՝ Պիղատոսի և Եշուայի պատմությունը, լուծված որպես մարդու պատասխանատվության բարոյական պրոբլեմ, Վարպետի և Մարգարիտայի սիրո ֆանտաստիկ պատմությունը։ Հայերեն թարգմանել է Արմեն Հովհաննիսյանը։

Վեպի մասին[խմբագրել]

  • Վեպը գրված է այնպես, որ ասես հեղինակը, կանխավ զգալով, թե դա իր վերջին ստեղծագործությունն է, ցանկացել է դրա մեջ անմնացորդ ներդնել իր սատիրական աչքի ամբողջ սրությունը, երևակայական հախուռնությունը, հոգեբանական դիտողականության ուժը[1]։
    Կոնստանտին Սիմոնով

Քաղվածքներ[խմբագրել]

  • ....Կգա ժամանակը, երբ չի լինի ոչ կեսարների իշխանություն, ոչ որևիցե այլ իշխանություն։ Մարդը մուտք կգործի ճշմարտության ու արդարության թագավորություն, ուր ընդհանրապես ոչ մի իշխանության անհրաժեշտություն չի լինի[2]։
  • Ո՞վ է քեզ ասել, թե աշխարհում իսկական, հավատարիմ, հավերժական սեր չկա։ Թող կտրե՛ն ստախոսի գարշելի լեզուն։
  • -Այո, մահկանացու է մարդը, բայց դա դեռևս չարիքի կեսն է։ Վատն այն է, որ երբեմն նա հանկարծակի՛ մահկանացու է, ահա թե ո՜րն է խաղը[3]։ - (Վոլանդ)
  • Նա ով սիրում է, պետք է բախտակիցը դառնա նրա, ում սիրում է…
  • Ծիրանի ջրի վրա առատ դեղին փրփուր կապեց, և օդի մեջ վարսավիրանոցի հոտ տարածվեց։ Խմելուց հետո գրողներն սկսեցին զկռտալ․․․
  • -Ինչ ասեմ, մարդիկ են էլի։ Փող են սիրում, բայց չէ որ դա միշտ եղել է... Մարդկությունը փող է սիրում, ինչից ուզում է պատրաստված լինի՝ կաշվից, թղթից, բրոնզից կամ ոսկուց։ Է՛, թեթևամիտ են... ինչ արած... երբեմն գութն էլ է նրանց սիրտը շարժում... սովորական մարդիկ են... ընդհանուր առմամբ, հիշեցնում են նախկիններին... բնակարանային հարցն է միայն նրանց փչացրել... (Վոլանդ)
  • -Ես այլևս ազգանուն չունեմ,- մռայլ արհամարհանքով պատասխանեց արտասովոր հյուրը,- ես հրաժարվել եմ նրանից, ինչպես և կյանքում ամեն ինչից։ Մոռանանք[4]։ (Վարպետ)
  • (Վարպետի ու Մարգարիտայի առաջին հանդիպումը)
Նրա ձեռքին նողկալի, տագնապահարույց դեղին ծաղիկներ կային: Սատանան գիտե, թե դրանց ինչ են ասում, բայց, չգիտես ինչու, Մոսկվայում առաջին ծաղիկները դրանք են լինում: Եվ այդ ծաղիկները շատ հստակ գծագրվում էին նրա գարնանային սև վերարկուի վրա: Նրա ձեռքին դեղին ծաղիկներ կային: Լավ գույն չէ: Նա Տվերսկայայից թեքվեց նրբանցք և այստեղ շրջվեց: Տվերսկայան գիտեք, չէ՞: Հազարավոր մարդիկ էին գնում Տվերսկայա փողոցով, բայց հավատացնում եմ, որ նա մենակ ինձ տեսավ ու նայեց ոչ թե տագնապալից, այլ նույնիսկ կարծես հիվանդագին: Ու ինձ ապշեցրեց ոչ այնքան նրա գեղեցկությունը, որքան արտասովոր, չտեսնված մենությունը աչքերի մեջ[5]: (Վարպետ)
  • Սերը դուրս պրծավ մեր առաջ, ինչպես մարդասպանն է դուրս պրծնում գետնի տակից, նրբանցքում, և խփեց երկուսիս էլ միաժամանակ։
Այդպես կայծակն է խփում, այդպես ֆիննական դանակով են խփում:
Իսկ նա, ի դեպ, հետագայում պնդում էր, որ դա այդպես չէ, որ, իհարկե, մենք սիրում էինք միմյանց վաղուց ի վեր, չճանաչելով միմյանց, երբեք չտեսած իրար, ու ապրում էր նա ուրիշ մարդու հետ, ես էլ նույն ժամանակ... նրա, անունն ինչ էր...[6] (Վարպետ)
  • Բանն այն է, որ մարդն անհետաքրքիր է առանց իր ներսում, իր տուփի մեջ ունեցած անակնկալի[7]։
  • Փաստը աշխարհիս ամենահամառ բանն է։
  • Դուք դատում եք հագուստի՞ց։ Երբեք չանեք դա, խիստ թանկագին պահապան։ Կարող եք սխալվել, այն էլ չափազանց խիստ։
  • Ինչ-որ բան հաստատ կպատահի, որովհետև չի լինում այնպես, որ որևէ բան ձգվի հավերժորեն։
  • Ամենասարսափելի զայրույթը անկարողությունից ծնված զայրույթն է։
  • Երբեք և ոչինչ մի խնդրեք։ Երբե՛ք և ոչի՛նչ, հատկապես նրանցից, ովքեր ուժեղ են ձեզանից։ Իրենք կառաջարկեն, իրենք էլ ամեն ինչ կտան։
  • Ամենևին էլ վկայականով չի որոշվում գրողը, այլ նրանով, թե ինչ է գրում։
  • Հասկացեք, որ լեզուն կարող է թաքցնել ճշմարտությունը, իսկ աչքերը՝ երբեք։

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  1. Միխայիլ Բուլգակով, Վարպետը և Մարգարիտան, Վերջաբան, Երևան, 1985։
  2. Մ. Բուլգակով, Վարպետը և Մարգարիտան, Երևան, 1985, էջ 31:
  3. Մ. Բուլգակով, Վարպետը և Մարգարիտան, Երևան, 1985, էջ 14:
  4. Մ. Բուլգակով, Վարպետը և Մարգարիտան, Երևան, 1985, էջ 151-152:
  5. Մ. Բուլգակով, Վարպետը և Մարգարիտան, Երևան, 1985, էջ 153-154:
  6. Մ. Բուլգակով, Վարպետը և Մարգարիտան, Երևան, 1985, էջ 155:
  7. Մ. Բուլգակով, Վարպետը և Մարգարիտան, Երևան, 1985, էջ 161:
Վիքիպեդիա
Կարդացե՛ք Վարպետը և Մարգարիտան հոդվածը նաև Վիքիպեդիայում: