Մարութա սարի ամպերը

Վիքիքաղվածք-ից
Jump to navigation Jump to search

«Մարութա սարի ամպերը», Մուշեղ Գալշոյանի պատմվածքների ժողովածու[1]:

Քաղվածքներ[խմբագրել]

  • Տեր Հարությունը մեծ ու ճերմակ պաստառը կախել էր Տիրամոր նկարի կողքին և վառ կարմիրով հյուսում էր տառերը: «Հայոց տառերը կարմիր են,- բացատրում էր Տեր Հարությունը,- քանզի սուրբ Մաշտոցը իր սրտից է հանել ի լույս: Եվ կարմիր են, քանզի թրծվել են արդար Արեգակով: Եվ կարմիր են, քանզի սրբազան կռիվների են մասնակից եղել: Եվ ասեղնագործում էր հանդարտիկ, հեռվից ու մոտիկից ուշադիր զննելով, երբեմն էլ այնպես վերացած, որ իրենց թվում էր, թե հայոց տառերը նոր-նոր հորինվում են, և Տեր Հարությունն է ստեղծողը[2]:
  • Քառասունյոթ-քառասունութ տարի առաջ, երբ իրենց կորցրած Էրգրի անունով վրան խփեցին այդ լեռներում, աշուն էր: Երբ ձորափը բաժանեցին, քարերը հավաքեցին, արին կուտակ-կուտակ և ձորափը կնքեցին Խաչերով արտեր, աշուն էր: Իսկ գարնանը Բարսեղը վերցրեց փայտը և շարունակեց Էրգրում թողած նախրորդությունը: Եվ այդ գարնանը Խաչերով արտերում նա հանդիպեց, հանկարծակի հանդիպեց ծանոթի...Գինարբ ծաղիկն էր: Աչքերին չէր հավատում, ախր, Գինարբը Էրգրի սարերում մնաց, չգաղթեց, մնաց: Լինելու բա՞ն է...այդ իրիկուն գլխին Ծովասարից մի կտոր չայիր, Էրգրից մի կտոր նշխար` իջավ գյուղ[3]:
  • -Քո հոգին արդար ու իմաստուն էր, իմ ջո՛ջ եզ: Դու ինչպե՞ս իմացար, որ գարուն արնոտ պետք է լիներ: Որ մեր բարձրիկ երկնքից մանանայի տեղակ արյուն պիտի ցողվեր մեր անուշ սար ու ձորերին, խելառ Դավթի որձ գետի մեջ: Դու ինչպե՞ս իմացար, որ էդ գարնան ու չուրի հիմա իրար հետ ակոս չենք բացի Մարութա սարի փեշին կորեկ չենք ցանի, ու Մարութա սիրուն Սարյակները կմնան առանց կորեկի[4]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել]

  1. Երևան, Սովետական գրող, 1981
  2. Մ.Գալշոյան, Մամփրե արքան
  3. Մ.Գալշոյան, Գինարբ ծաղիկ
  4. Թաթոն