Վարդգես Պետրոսյան

Վիքիքաղվածքյից՝ ազատ հանրագիտարանից

Վարդգես Պետրոսյանը (1932 - 1994) հայ գրող և բանաստեղծ է եղել:

[խմբագրել] Քաղվածքներ

• «Բարեկամություն» փողոցի վրա հարևանը սպանել է հարևանին:^[1]

• Մարդու շորերը և կոշիկները ևս հոգնում են: Միայն նրանց հոգնածությունը կոչվում է մաշվել, իսկ մարդունը մահ:^[1]

• Մարդիկ ուզում են թռչուններին անգամ հասկանալ, երբ իրար հասկանալ չեն կարող:^[1]

• Պատմությունը գրատախտակ չի, որ չուզածդ բանաձևը ջնջես:^[1]

• Ամենափառավոր անցյալի պատն էլ, եթե այդ պատին քարեր չեն ավելանում, փոխվում է ավերակի, պատում է մոլախոտով, դառնում է փոշի և հուշ:^[1]

• Երջանիկ էր զամբիկը, նրա պես ո՞վ կարող էր վազել: Բայց անհեռատես տերը նրան լծեց սայլին՝ խորտակելով արշավի համար ծնված մի փայլուն ապագա: Վա՜յ նրան, ով կյանքի նախաշեմին հանձնվի նման սայլապանի:^[1]

• Եթե թեկուզ երկուսը կարող են մեռնել սիրո համար, ուրեմն մարդկությունը իրավունք ունի դեռ ապրելու:^[2]

• Բոլոր մարդիկ էլ կարոտ են բնական վիճակների: Ամենքին էլ երևի ճնշում են պայմանականությունները, ձևացնելը:^[2]

• Խոսել մարդիկ սովորում են մեկ-երկու տարում: Իսկ մնացած տարիներին փորձում են լռել սովորել, որը մարդուն կարգին չի հաջողվում:^[2]

• Բժիշկն ասաց. «Լիմոն է հարկավոր»: Հարյուր հատ բերեցին, մեկն էլ էր շատ հիվանդի համար:^[3]

• Մարդու կյանքը լուցկու տուփ է, որտեղ կամաց-կամաց ավելանում են այրված հատիկները:^[3]

• Պապը կորցրեց կյանքը, հայրը՝ երկիրը, որդին՝ հոր երգը: Թոռը ոչինչ չի կորցնի: Չի ունենա, որ կորցնի:^[3]

• Ներսես Աշտարակեցին երբեմն գալիս էր, խոնարհվում տապանաքարերին, աղոթում: Այդ րոպեներին նա Ամենայն Հայոց Կալողիկոսը չէր, այլ հնազանդ որդի՝ որբ ու անպաշտպան:^[3]

• Մարդը ջրի նման բան է, եթե շարժվեց, կզուլալվի, ինքն իրեն կմաքրվի, եթե կանգնեց, անշարժացավ, կհոտի, կնեխի:^[4]

• «Անստորագիր նամակ», կարծում եմ անստորագիր բառի արմատը պետք է, որ «ստոր»-ը լինի:^[5]

• Սա հեքիաթներով կերակրվող սերունդ չի. նրանց կծու-թթու ուտելիք է հարկավոր:^[6]

[խմբագրել] Աղբյուրներ