Մկրտիչ Արմեն

Վիքիքաղվածքյից՝ ազատ հանրագիտարանից

Մկրտիչ Արմեն կամ Մկրտիչ Գրիգորի Հարությունյանը (դեկտեմբերի 27, 1906 - դեկտեմբերի 22, 1972) հայ բանաստեղծ, արձակագիր, և թարգմանիչ է եղել:

[խմբագրել] Քաղվածքներ

• Ուժասպաս նա շատ էր եղել, իսկ հոգնած՝ երբեք:^[1]

• Մարդուն միշտ չէ, որ անհրաժեշտ են հաց, ջուր, քուն, տաք անկյուն, բայց միշտ պետք է կանացի քնքշություն՝ մո՞ր, քրո՞ջ, կնո՞ջ, աղջկա՞, միայն թե կանացի. այդ ամենազոր, ամենաբուժիչ, ամենակենսատու էլիքսիրն աշխարհում:^[1]

• Մարդու մեջ, եթե նա մարդ է, ամեն մի բառի, շարժման, հայացքի, ձայնի մեջ պետք է արտահայտվի զգացմունք, ոչ միայն ներքուստ, այլև արտաքուստ, ցցուն... եթե դա ուրախություն է, ապա լեռան պես բարձր, թախիծ՝ անտառի պես ընդարձակ, սեր՝ հեղեղի պես խորը:^[1]

• Ստորջրյա խութի նման անհասկանալի ու թաքնված մարդը մի օր ինքն է ընդհարվելու իրեն ու խորտակվելու:^[2]

• Ժամանակն ունի երկու ապաստան՝ անցյալի հուշերը և ապագայի երազները:^[2]

• Կարեկցությունը միշտ նսեմացնում է կարեկցվածին:^[2]

• Չունենալով իր անձնական կյանքը՝ մարդը, կամա թե ակամա, ապրում է ուրիշի կյանքով:^[2]

• Ավելի լավ է այսօր մազերդ խանձվեն, քան վաղը գլուխդ այրվի:^[3]

• Գոյություն ունեն սպանության հազարավոր միջոցներ, բայց դրանցից ամենից սարսափելին խղճահարությունն է:^[3]

[խմբագրել] Աղբյուրներ

[խմբագրել] Արտաքին հղումներ