Ավետիք Իսահակյան

Ավետիք Իսահակյան

Ավետիք Իսահակյանը (հոկտեմբերի 30, 1875 - հոկտեմբերի 17, 1957) հայ մեծ գրող և բանաստեղծ է եղել։

Այլասիրություն

• «Մարդ այնքան մեծ է, ինչքան որ նա ընդունակ է ուրիշներին սիրելու։
  Երբ սիրում ես քո ընկերին, ավելի մեծ ես, քան եթե սիրես միայն քեզ՝ միայն քո ես-ը։
  Երբ սիրում ես մի ամբողջ ժողովուրդ, ավելի մեծ ես, քան եթե սիրես միայն ընկերիդ։
  Մարդկությունը սիրիր ― մարդկության չափ մեծ կլինես։
  Տիեզերքը սիրիր ― տիեզերքի չափ մեծ կլինես։»

Բնություն

• Մարդ պետք է բնության մեջ ապրի, բնությունն զգա...

• Զարմանալի հրաշք է հողը, հողի ուժը անսպառելի է...
  Բնության մեջ մարդ իրեն բազմապատկված կզգա...

Հայերեն

• Մայրենի լեզուի բառերը մենք կը զգանք, կ՛ապրինք, իսկ օտար լեզուինը՝ կը հասկնանք, կը սորվինք եւ կը հիշենք...

Այլ

• Ճշմարտությունը ոտքով է գնում, սուտը՝ թևերով:

• Մարդը ձգտում է նրան, ինչն անհնար է: Հետո սկսում է ողբալ, թե ինչու՞ է անհնարը՝ անհնար:

• Կյանքի սափորը լիքն է աղի ջրով, որ ինչքան խմում ես, այնքան ավելի ծարավում, այրվելով խմում վերստին և զզվում, բայց բնավ չհագենում:

• Կյանքն իր ծնած պահից գրավ է դրված մահի մոտ:

• Վրեժը քաղցր բան է. թող բարոյախոսներն ինչ ուզում են՝ ասեն:

• Միտքը մեռցնում է զգացմունքը:
  Բայց երբեմն երկուսն եղբայրացած միմյանց հետ՝ տիեզերքն են գրկում:

• Բանաստեղծը, արվեստագետը իր սրտի աչքով կտեսնե ու կզգա աշխարհի իրերը, երևույթները, երևույթների հոգին, ներքին, հավերժական անփոփոխ կյանքը: